محبت‌آمیز می‌زد ( و ناچار باید بگویند مانند مسیح می‌گفت اگر به طرف‌ راست صورتت سیلی زدند طرف چپ آن را بیاور ، کار خدا را به خدا واگذار و کار قیصر را به قیصر ) ، راهش همانند راه مسیح بود و لهذا در مکه‌ می‌بینید که پیغمبر اجازه جنگیدن و جهاد نداد ، اصحابش را اینهمه معذب‌ می‌کردند و هیچ اجازه نمی‌داد که دفاع کنند ، به اصحابش اجازه داد هجرت‌ کنند و به حبشه بروند . به مدینه که می‌آید یک گردش صد و هشتاد درجه‌ای‌ می‌کند ، به شکل یک امپراطور و یک فرد مقتدر درمی‌آید ، فرمان جهاد می‌دهد ، دیگر آن روش گذشته خودش را بکلی کنار می‌گذارد .
این یک دروغ محض است و اگر یک وقتی مقتضی باشد ادله دروغ بودنش را از هر جهت می‌گویم که پیغمبر اکرم نه در مکه مسیح محض بود ، مسیحی که‌ آنها می‌شناسند ، و نه در مدینه روشش روش امپراطور بود آن‌طور که آنها تصور کرده‌اند . روش عینا یک روش است ولی شک ندارد که پیغمبر چنین‌ عمل کرد ، باید هم عمل کند . سیزده سال دعوت کرد ، بعد از سیزده سال‌ اجازه [ دفاع داد ، ] گفت : « اذن للذین یقاتلون بانهم ظلموا »[١] ، آنهم تا از ناحیه دشمن شروع نشد اجازه دفاع نداد . اگر پیغمبر از روز اول‌ شروع [ به جهاد ] می‌کرد ، آن‌وقت شما بیشتر اعتراض می‌کردید که آخر یک‌ مدتی مردم را دعوت کن ، اگر زیر بار نرفتند و تکبر و عناد ورزیدند آن‌وقت [ جهاد کن ، ] نه از روز اول . در مدینه هم پیغمبر همان چهره یک‌ انسان کامل و جامع [ را داشت ، ] یعنی قرآن ، هم تکیه دارد روی کتاب و دعوت ، و هم روی عدالت ، و هم

[١] حج / . ٣٩