است ، نمره آوردن چیز دیگر . اما در آن دنیا مساله از این قبیل نیست .
قرآن می‌گوید " « انما تجزون ما کنتم تعملون » " همین نفس عمل شما پاداشی است که خدمتتان تقدیم می‌شود . " و وجدوا ما عملوا حاضرا " قرآن‌ می‌گوید آنجا تمام اعمال خودشان را حاضر می‌یابند ، خود اعمالشان را حاضر می‌بینند ، با نفس اعمال خودشان روبرو می‌شوند نه با چیز دیگر . " « یوم‌ تجد کل نفس ما عملت من خیر محضرا و ما عملت من سوء تود لو ان بینها و بینه امدا بعیدا »" [١] روزی که هر نفسی هر عمل خیر خودش را در آنجا حاضر و آماده می‌بیند و هر عمل شر خودش را . درباره عمل شر می‌گوید ولی در آنجا آرزو دارد که بین او و عمل شرش فاصله ایجاد شود ، از آن فاصله‌ بگیرد ، ولی فاصله گرفتنی نیست ، جز وجودش است ، از او جدا نمی‌شود .
حال ، اینکه قرآن می‌گوید که در این جهان [ خود و خاندانتان را ] از آن‌ آتشی که [ آتشگیره‌اش انسان و سنگ است حفظ کنید ] نه خیال کنید یک‌ آتش افروخته‌ای از بیرون [ بر انسان وارد می‌شود ، ] زغال‌سنگ آورده‌اند ، کنده و هیزم آورده‌اند ( مثل نمرود که می‌خواست ابراهیم علیه السلام را بسوزاند ) ، اول یک دنیایی از آتش به وجود آورده‌اند ، آن وقت انسانها را می‌اندازند در آتشهایی که بیگانه از وجود آنها هستند تا اینها را بسوزاند . اگر چنین چیزی بود خدا هیچ‌وقت انسان را نمی‌سوزاند ، بلکه‌ آتشهایی که آن آتشها هم خود شما هستید و ماده قابل احتراق همین خود شما هستید نه چیز دیگر . کما اینکه بهشت هم همین‌طور است ، در بهشت هم‌ هیچ‌چیز را از بیرون نمی‌آورند ، نه

[١] آل عمران / . ٣٠