است . ولی جمله‌ای گفت که : امان از نقاش در حساب . این شخص بازاری‌ بوده و معنای این کلمه را نفهمیده بود . یک وقت هست انسان معنی یک‌ کلمه را قبلا می‌داند . او اصلا معنای این جمله را که در خواب به او گفته‌ بودند نفهمیده بود ، بعد در بیداری آمده بود پرسیده بود که نقاش در حساب یعنی چه ؟ یعنی حساب را دقیق رسیدن . یک حسابهایی را دقیق به‌ انسان می‌رسند که آدم خودش توجه ندارد و با خودش خیال می‌کند که یک‌ انبار عمل صالح فرستاده‌ایم و دیگر کار ما درست است . نمی‌داند وقتی که‌ تفتیش بشود و نقاش بشود همه اینها مثل کالایی است که این کالا را مثلا بید یا سن زده باشد . مرحوم آقای بروجردی ( رضوان‌الله علیه ) در همان مرض فوتشان ، عده‌ای از اطرافیانشان حضور داشتند ، آنها گفتند یک حالت غمناکی به خود گرفته بود و بعد گفت : رفتیم و عملی انجام ندادیم ، رفتیم و دست خالی رفتیم . یکی‌ از اصحاب گفته بود : آقا شما این حرف را می‌زنید ؟ ! شما دیگر چرا ؟ ! شما الحمدلله کسی هستید که حوزه علمیه را احیا کردید ، شما چقدر مسجد ساختید ، چقدر مدرسه ساختید ، چنین کردید ، چنان کردید . ایشان حرفی نزد جز یک جمله‌ای که در حدیث است ، فرمود : « " خلص العمل فان الناقد بصیر بصیر " » عمل را خالص کن که نقد کن ، آن نقاش ، آن مناقش بسیار دقیق و بیناست . و چه اشتباه بزرگی است که انسان چنین توهمی در خیالش‌ پیدا بشود و بگوید : من از مغفرت خدای متعال بی‌نیازم ، ما که کار بدی‌ نکردیم که بخواهد ما را بیامرزد ، حالا طلبهایمان را می‌خواهیم از او وصول‌ کنیم . این احمقانه‌ترین حرفی است که یک بنده در مسائل الهی و در رابطه‌اش با پروردگار بگوید .