است : زمام همه کار خلقت به دست خداوند متعال است ، به دست یک خدای‌ علیم حکیم مدبر است ، علیم حکیم قادر توانای علی‌الاطلاق ، و بنابراین در همه آنها حکمت و غایت و هدف نهفته است . بالخصوص مساله مرگ و زندگی‌ انسانها را مطرح فرمود که یک امر بیهوده و باطل و پوچی نیست : « الذی‌ خلق الموت و الحیوه لیبلوکم ایکم احسن عملا غ. (چون اینها را قبلا گفته‌ایم‌ دیگر به تشریح نمی‌پردازیم، همین‌قدر عرض می‌کنیم که به آیات بعدی برسیم.) مساله اینکه خلقت مرگ و زندگی برای آزمایش احسن‌العمل به بیانی که قبلا گفتیم است، خود به خود ایجاب می‌کند که وحیی و نبوتی باشد برای راهنمایی‌ همین احسن العمل ، یعنی انبیا آمده‌اند برای اینکه انسان را کمک بدهند و اعانت کنند که به عنوان یک آزمون که لازمه نوع خلقت انسان است کارش‌ را انجام بدهد . از این جهت است که مساله نبوت و هدایت و راهنمایی و تبشیر و انذار مطرح است . ترتیب اثر دادن به این راهنماییها و ترتیب‌ اثر ندادن به این راهنماییهاست که سرنوشت انسان را تعیین می‌کند . و در آیات قبل از این آیات ، وضع مردمی را که سرنوشتشان عذاب است‌ ذکر فرمود و حتی مکالمه‌ای که میان آنها و خدمه جهنم رخ می‌دهد ، آن را هم‌ برای عبرت‌آموزی نقل فرمود که " « کلما القی فیها فوج سالهم خزنتها الم‌ یاتکم نذیر غ" آیا نذیر و منذر و اعلام خطرکننده و کسی که چنین پایانی را اعلام خطر کرده باشد برای شما نیامده بود ؟ گفتند : چرا آمده بود ولی ما آنها را تکذیب کردیم و نسبت دروغ دادیم . بعد خودشان گفتند: "« لو کنا نسمع او نعقل ما کنا فی اصحاب السعیر »" اگر آن روز سخن آنها را شنیده‌ بودیم یا اگر در آن روز فکر و تعقل کرده بودیم و به