که آنجا عرض کردیم . آیه این بود : " « نحن قدرنا بینکم الموت و ما نحن بمسبوقین علی ان نبدل امثالکم و ننشئکم فی ما لاتعلمون »" ما مرگ‌ را مقدر کرده‌ایم ، مرگ قضا و قدر ماست ، تقدیر ماست . مرگ یک ضرورتی‌ که از روی یک امر چاره‌ناپذیری [ باشد ] ، یک فنایی که دیگر چاره‌ناپذیر باشد نیست . ما در این جهت مغلوب نیستیم ( یعنی از روی اراده و از روی‌ غلبه خود این کار را کردیم ) که شما را به مثل شما تبدیل کنیم ( گفته‌اند این اشاره به همان مساله حرکت جوهریه است . مخصوصا ملاصدرا در تفسیر سوره واقعه در اینجا داد سخن داده است ) و شما را انشا کنیم و به وجود بیاوریم و منتقل کنیم در جهانی که آن جهان را نمی‌شناسید ، یعنی این مرگ‌ که از نظر شما که در این دنیا هستید فنا و نیستی و تباه‌شدن است ، درواقع‌ و نفس‌الامر نیستی و تباه‌شدن نیست ، بلکه انتقال از نشئه‌ای به نشئه دیگر است . پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله در ابتدای بعثتشان وقتی که عده‌ای را که ظاهرا همان بنی‌هاشم و بنی عبدالمطلب بودند جمع کردند این جمله‌ها را فرمودند : « " کما تنامون تموتون و کما تستیقظون تبعثون " » همین‌طور که‌ می‌خوابید می‌میرید ، یعنی مرگ جز یک خواب برای بشر نیست ، و بعثت ، قیامت ، حشر جز یک بیداری بعد از یک خواب طولانی نیست . همین‌طور که‌ خوابیدن نیستی و فنا نیست ، مردن هم نیستی و فنا نیست ، « خلقتم للبقا لا للفنا » .

بهترین عمل ، نه بیشترین عمل

اینجا قرآن تعبیری دارد که در این تعبیر ، هم نظر مفسرین را جلب کرده‌ است و هم روایات روی این تعبیر تکیه کرده‌اند ، و آن این است که‌