آشنایی با قرآن 8 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣٠

این جمله شروع می‌شود : « تبارک الذی بیده الملک ». اول کلمه " « بیده‌ الملک »" را معنی می‌کنیم ، بعد کلمه " تبارک " را .
معنی " « ملک »" ملک یعنی سلطه و اقتدار . انواع قدرتها ، نیروها ، تواناییها در عالم‌ وجود دارد ، و بلکه غیرمتناهی . و شک ندارد که هر موجودی در حد خودش و به اندازه ظرفیت خودش از یک قدرت و توانایی و اقتداری و از یک حدی‌ از سلطه برخوردار است . اگر ما یک مورچه را هم در نظر بگیریم این مورچه‌ هم در حوزه عمل خودش دارای یک حدی از قدرت و توانایی است ، و بلکه هر ذره‌ای را در عالم در نظر بگیریم مظهر یک قدرت و اقتدار است . وجود به‌طورکلی مساوی با قدرت و توانایی و اقتدار است . قبلا کسی گمان نمی‌برد که چقدر قدرت در داخل یک ذره ذخیره باشد و حالا بشر به آن پی برده است‌ . ولی در باب توحید ، انسان به این حقیقت باید پی ببرد که آن کسی که‌ زمام همه قدرتها در اختیار و در دست اوست [ خداست . ] هر موجودی هر اندازه قدرت دارد ، باز خود او و قدرت او دراختیار ذات پروردگار است‌ ، یعنی هیچ قدرتی در مقابل قدرت پروردگار هرگز عرض‌اندام نمی‌کند و چنین‌ چیزی محال است . زمام همه امور و زمام همه قدرتها در دست اوست ( ازمه‌ الامور طرا بیده ) [١] . در نهج‌البلاغه هست که « " علما بان ازمه الامور بیدک " » [٢] . یعنی اولیای تو علم یقینی دارند و می‌دانند که زمام همه‌ کارها در دست تو و دراختیار توست .