"بذکرالله" را که مقدم داشته ( می‌گویند : تقدیم ما هو حقه التاخیر یفید الحصر ) یعنی ای بشر بدان جز به یک چیز آرامش برقرار نمی‌شود ، اگر تمام‌ این دنیا را به بشر بدهند ، هیچ چیز باقی نماند ، ملک زمین ، ملک همه‌ آسمان ، ملک لایتناهی ، باور نکن که بشر به آرامش برسد ، فقط با خداست‌ که انسان به آرامش می‌رسد . در آن آیه می‌فرماید : " « یا ایتها النفس‌ المطمئنه »" ای نفسی که به مقام آرامش رسیده‌ای ، یعنی ای نفس به خدا رسیده " « ارجعی الی ربک »" بازگرد به سوی پروردگارت ( یعنی برای تو دیگر کوچکترین عایق و مانعی در کار نیست ، آزاد مطلقی از همه ما سوی ) در حالی که رابطه تو با پروردگار رابطه رضای طرفینی است . ( تعبیر عجیبی‌ است . خدا برای این بنده چقدر حساب باز کرده است ! ) ما و تو دیگر از همدیگر راضی هستیم ، تو از ما راضی و ما از تو راضی . " راضیه " یعنی‌ تو از ما راضی " مرضیه " ما از تو راضی . دیگر حالا بنده و خدا به جایی‌ رسیده‌اند که . . . [١] رضا به معنی پسندیدن است : من تو را پسندیدم ، تو مرا پسندیدی ، کار تمام است .
" « فادخلی فی عبادی »" ( این هم جمله عجیبی است ) پس داخل شو در زمره بندگان من . بعد از آنکه به مقام نفس مطمئنه رسیده‌ای و به مقام " راضیه مرضیه " رسیده‌ای ، حالا داخل شو در عباد من . مگر قبلش داخل در عباد او نبوده است ؟ چرا ، قبلش هم داخل در عباد بوده است ، ولی اینجا " عبادی " یک گروه خاص را می‌گوید . بندگان من یعنی آنهایی که از بندگی غیر از من به کلی آزادند . گروه خاص را می‌گوید ، و الا قبلش هم‌ داخل در بندگان بود . بندگان من ، آنهایی که فقط بنده من‌اند ، نه‌

[١] [ افتادگی به اندازه چند ثانیه از نوار است . ]