دستورالعملی برای این بیمار تعیین می‌کند که مثلا از چه چیزهایی پرهیز کند و چه دستورهای غذایی یا دوایی و در بعضی از بیماریها دواهای مالیدنی و ماساژها را به کار ببندد . این هم باز حدود و مرزهایی است که یک طبیب‌ برای مریض معین می‌کند . ولی تفاوتش با آن حدود و مرزهایی که یک نفر قلدر و زورمند معین می‌کند این است که مرزهایی که آن زورمند معین کرده‌ است اگر انسان آن مرزها را بشکند خود شکستن مرز به ضرر شخص نیست ، بلکه فی حد ذاته ممکن است به نفعش باشد ، آنچه که به ضرر اوست‌ عکس‌العملی است که آن زورمند نشان می‌دهد . ولی در مورد دوم ، خود شکستن‌ مرز قدم بر زیان خود برداشتن است و آن که مرزها را تعیین کرده او هیچ‌ عکس‌العملی نشان نمی‌دهد ، یعنی اگر کسی به دستورهای طبیب عمل نکرد ، طبیب به او کاری ندارد و نمی‌گوید چون تو به حرف من گوش نکردی چنین ، می‌گوید : میل خودت ، من به مصلحت خودت گفتم ، مصلحت تو این است ، تو اگر این مرزها را بشکنی به خود ظلم کرده‌ای . این ، نوع دیگری از مرز

گر شود بیمار دشمن با طبیب

ور شود کودک مخالف با ادیب

درحقیقت دشمن جان خود است

شکستن مرزهای الهی به زیان خود انسان است

حال اینجا که قرآن می‌فرماید : " « تلک حدود الله و من یتعد حدود الله‌ فقد ظلم نفسه »" اشاره به این مطلب است که شکستن مرزهای الهی از نوع‌ دوم شکستن مرز است ، یعنی اقدام مستقیم به زیان خود است . خداوند متعال‌ که مقرراتی برای مردم برقرار کرده است ، این مقررات به سود