می‌فرماید : « " فاتقوا سکرات النعمه و احذروا بوائق النقمه " » [١] از مستیهای نعمت بترسید . تنها شراب نیست که مست کننده است ، خیلی‌ چیزهای دیگر هم مست‌کننده است ، با این تفاوت که مست‌کنندگی شراب جنبه‌ جسمانی دارد یعنی تاثیری روی بدن و اعصاب می‌گذارد و لهذا در همه افراد یکسان اثر می‌گذارد ولی یک چیزهای دیگری است که روی جسم اثر نمی‌گذارد ، مستقیم روی روح انسان اثر می‌گذارد و قهرا بستگی به روحها پیدا می‌کند ، روحهای ضعیف بسا هست با ذره‌ای از این امور از خود بی‌خود می‌شوند ، گویی‌ عقل از سر اینها می‌پرد ، چرا ؟ برای اینکه من دارم ، من ماهی این‌قدر درآمد دارم ، من فلان چیز را دارم . همین دارم‌ها مستی و سکر می‌آورد . این‌ است که حضرت می‌فرماید بترسید از مستی نعمتها که نعمتهای الهی شما را مست نکند ، و کمتر کسی است که نعمت او را مست نکند ، یعنی عقلش باز سر جای خودش باقی باشد و آن حالت بی‌هوشی در او پیدا نشود . این مستیها و غرورها برای مردم پیدا می‌شود .
یکی از غرورها این است قبلا اشاره کردیم که روآوردن نعمتها به خود را دلیل یک نوع شایستگی معنوی و یک شایستگی ذاتی می‌شمارند که اگر شما می‌بینید اینها را داریم ، لیاقتش را داریم که داریم ، آدمی که لیاقت‌ نعمت خدا را در دنیا دارد ، همان هم لیاقت نعمت خدا را در آخرت دارد ، و آن که در این دنیا لیاقت نعمت خدا را نداشته است در آخرت هم‌ نخواهد داشت . آنگاه می‌گفتند ما نمی‌دانیم دنیای دیگری هست یا نه ای‌ مسلمانها ! ولی یقین بدانید اگر دنیای دیگری هم باشد باز

[١] نهج‌البلاغه فیض الاسلام ، خطبه . ١٥١