می‌شود ، یعنی یک تخیل شیطانی است و یک مایه فریبی است که به عناوین‌ مختلف در اذهان پیدا می‌شود . قرآن این مطلب را در سوره یاسین و در جاهای دیگر نیز یادآوری فرموده است . از آن جمله این است که وقتی دستور می‌رسید که بر فقرا انفاق کنید ، عده‌ای انفاق را محکوم می‌کردند و می‌گفتند به مثل امروز فارسی ما خدا مورچه را دیده که کمرش را اینقدر باریک کرده‌ است . خدا اینها را می‌شناخته که چه آدمهای بدی هستند و لایق و شایسته‌ نیستند که اینها را گرسنه و برهنه نگه داشته است . اگر اینها چنین‌ لیاقتی می‌داشتند خدا خودش می‌داد ، چرا ما بدهیم ، مگر از خزانه خدا کم‌ می‌آمد که به اینها بدهد ، چرا ما بدهیم ؟ ( « و إذا قیل لهم أنفقوا مما رزقکم الله قال الذین کفروا للذین امنوا أنطعم من لو یشاء الله أطعمه إن‌ أنتم الا فی ضلال مبین ») [١] . خلاصه اینها ملاکات مادی دنیوی را کافی‌ برای ملاکات اخروی می‌گرفتند . بهره‌مند بودن هرچه بیشتر از مادیات را دلیل بر این می‌گرفتند که اگر جهان دیگری هم باشد ، اگر معنویتی باشد و اگر تقربی به خدا باشد ، در آنجا هم باز همین اشخاص پیشتر و جلوتر خواهند بود . اصلا اینکه خدا اینقدر به ما داده دلیل بر این است که خدا ما را بیشتر دوست دارد و ما در نزد او مقربتر هستیم و بنابراین اگر دنیای دیگری هم باشد مطلب از همین قرار خواهد بود .

پاسخ قرآن

حال ، قرآن جواب این مطلب را می‌دهد ، می‌فرماید : " « أفنجعل

[١] یس / . ٤٧