قطع نمی‌شود . " او ولد صالح یستغفر له " فرزند صالحی را به دنیا آورده‌ و تربیت کرده که بعد از او برای او استغفار می‌کند ( یا به موجب روایات‌ ، منحصر به استغفار نیست ، بعد از او کار خیری انجام می‌دهد ) . در حدیث است : عیسی بن مریم از قبرستانی می‌گذشت ، با چشم غیبی و ملکوتی احساس کرد که شخصی معذب است . بار دیگر از آنجا گذشت و دید عذاب از او برداشته شده است . از خدای متعال رازش را خواست ، به او گفتند این فرزندی از خود باقی گذاشته است که او در این خلال « " اوی‌ یتیما و اصلح طریقا " » دو کار خیر کرد ، یکی اینکه یتیم و بی‌پناهی را جا داد ، دیگر اینکه راهی را اصلاح کرد ، یک راه خرابه‌ای بود که مردم‌ ناراحت بودند ، جاده و راهی را اصلاح کرد ، خداوند به موجب عمل فرزندش‌ به این شخص پاداش داد که آن فرزند را او این‌طور ساخته بوده است . وقتی که یک انسان عادی مثلا کسی که یک کتاب مفید تالیف کرده است که‌ سالها در میان مردم باقی می‌ماند هنوز نزد خدا دفترش باز است ، به یقین‌ پیغمبر که نه یک نفر ، نه دو نفر ، نه هزار نفر ، نه یک میلیون نفر ، نه صد میلیون نفر ، نه یک قرن و نه دو قرن سرچشمه تمام خیرات و برکات‌ است ، از او قطع شدن [ اجر ] معنی ندارد ، تا دنیا دنیاست [ اجر و پاداش دارد . ] آن وقت انسان اجر دارد که کار او از روی کمال عقل و دانایی و اختیار باشد ، چون شرط تکلیف این است که انسان عاقل و مختار و با اراده باشد ( و بالغ بودن که یک امر مفروض و مسلمی است ) . " « و انک لعلی خلق عظیم »" همانا تو بر خلقی عظیم هستی . اولا معنایش این است که تو دارای خلق عظیم هستی ، چرا " « علی خلق عظیم " گفته