آورده‌ایم ، ما به او آرامش پیدا کرده‌ایم ، ما به او پناه برده‌ایم . اصلا کلمه " امن " از همان معنای باب افعالی است که درواقع به معنی " صار " است ، یعنی " صار ذا امن " . وقتی که شخص به یک حقیقتی به معنی‌ واقعی ایمان پیدا می‌کند ( بالخصوص در مورد خدا ، شاید در مورد غیرخدا این کلمه صادق نباشد ، یعنی ایمان به معنی واقعی جز به خدا یا آنچه مربوط به خداست که آن هم به ایمان به خدا برمی‌گردد صادق نباشد ) امنیت می‌یابد : آن چیزی که تصدیق به آن به انسان امنیت می‌دهد . مومن یعنی کسی که صار ذا امن . " مومن " به خدا اگر گفته می‌شود یعنی امن دهنده ، و به انسان‌ وقتی گفته می‌شود یعنی امن‌گیرنده . « هو الله الذی لا اله الا هو الملک‌ القدوس السلام المؤمن المهیمن العزیز الجبار المتکبر »[١] . او مومن‌ است ( باب افعال است ) به معنای معطی امنیت . انسان مومن بالله است‌ ، " ای صار ذا امن بالله " به وسیله خدا به امن و آرامش می‌رسد ، چون‌ خدا یگانه تکیه‌گاهی است که انسان می‌تواند داشته باشد ، با داشتن او به‌ امنیت مطلق می‌رسد و با نداشتن او به هر چه اعتماد کند پایه‌اش متزلزل‌ است .
« و علیه توکلنا ». اینجا مفسرین که از کشاف هم شروع شده است‌ گفته‌اند چرا فرموده : « امنا به و علیه توکلنا ». در اولی فعل را بر جار و مجرور مقدم داشته است و در دومی جار و مجرور را بر فعل . در زبان عربی‌ حالت طبیعی این است که فعل باید بر متعلقات خودش تقدم داشته باشد ، مثلا " ا منا به " حالت طبیعی است ولی " به امنا " حالت غیرطبیعی‌ است که این حالت غیرطبیعی به دلیل خاص باید آورده شود. "« توکلت علی‌

[١] حشر / . ٢٣