این آیه چون در مقام بحث با آنهاست ، به این حالت تردید بیان کرد که‌ "بگو خدا چه مرا هلاک کند و چه مشمول رحمت خودش قرار بدهد" . از آنجا که در مقام سخن این‌جور گفته می‌شود، پشت سرش می‌فرماید: "« قل هو الرحمن‌ امنا به و علیه توکلنا »" خاطرتان از ناحیه ما جمع باشد " « اهلکنی‌ الله و من معی او رحمنا غ" یکی از دو کار: یا هلاک کند یا مشمول رحمت ) خیالتان راحت باشد ، ما به رحمن ایمان آورده‌ایم و به او توکل و اعتماد کرده‌ایم ، جز رحمت چیزی در انتظار ما نیست. " « قل هو الرحمن »" بگو او ( همان که من شما را به سوی او دعوت می‌کنم و همان که شما از او می‌خواهید ما را از بین ببرد که شما راحت بشوید ، دیگر مزاحمی نداشته‌ باشید ، خواب شما مزاحم نداشته باشد [١] ) رحمان است ، بگو او ( همان‌ اویی که من به سوی او دعوت می‌کنم و همان اویی که شما از او هلاک مرا می‌خواهید ) خدای رحمان است، به موجب رحمانیتش مرا مبعوث کرده است که‌ شما را دعوت کنم ، بلکه شما هم مشمول رحمانیت او بشوید ، و هر که او را بشناسد و قانون خلقت و عالم او را آنچنان که هست بشناسد و خودش را با نظام کلی عالم تطبیق بدهد مشمول رحمت اوست .

معنی ایمان

" « قل هو الرحمن »" او همان خدای رحمان است "امنا به" ما به او ایمان

[١] چون آدمی که در خواب است آن بیدارکننده را برای خودش مزاحم تلقی‌ می‌کند ، مثل بسیاری از بچه‌ها که پدرها را که مقداری در تربیت آنها سختگیری می‌کنند [ مزاحم تلقی می‌کنند و ] واقعا آرزوی مردن پدر را دارند بلکه راحت شوند . خیال می‌کنند با مردن پدر راحت می‌شوند .