کردن مطلب دیگری است . " « امن هذا الذی هو جند لکم ینصرکم من دون‌ الرحمن »" آیا اینها که سپاه شما هستند شما را یاری می‌کنند و نه خدا ؟ یعنی تکیه‌تان به اینهاست ؟ چقدر کافران در فریبند ! به چه چیزی تکیه‌ می‌کنند ! اینها شایسته تکیه‌کردن نیست . « امن هذا الذی یرزقکم ان امسک رزقه بل لجوا فی عتو و نفور ». در آیه‌ قبل ، بعضی از مفسرین درباره کلمه " جند لکم ینصرکم " ( آن که سپاه‌ شماست و شما را یاری می‌کند ) گفته‌اند مقصود همان اله‌ها و معبودهاست که‌ کفار خیال می‌کردند که اینها در نزد خداوند ناصر آنها خواهند بود . ولی‌ این با کلمه " « جند لکم » " جور درنمی‌آید . مقصود ، آنها نیست یا لااقل اختصاص به آنها ندارد . " « امن هذا الذی یرزقکم »" ناظر به یک‌ امر دیگری است . انسان ، یکی به ثروت احتیاج دارد و دیگر به قدرت . قدرت آن چیزی است که از انسان دفاع می‌کند ، و ثروت آن چیزی است که‌ وسیله را دراختیار انسان قرار می‌دهد . مثلا یک حاکم ، یک پادشاه ، قدرت‌ زیاد دارد ولی ممکن است یک نفر از افراد رعیت احیانا ثروتی داشته باشد برابر او یا بیشتر از او . از نظر قدرت فرمود : آیا همین سپاهیانی که به‌ اینها تکیه کرده‌اید می‌توانند تکیه‌گاه شما واقع بشوند ؟ در مورد ثروت و وسیله‌های معیشت می‌فرماید : " « امن هذا الذی یرزقکم »" آیا این وسائل‌ روزی رسانی به شما روزی می‌دهند نه خدا ؟ حال اگر خدا بخواهد از روزی دادن‌ امساک کند ، این وسائل می‌توانند برای شما کاری بکنند ، می‌توانند شما را روزی بدهند ؟ " « بل لجوا فی عتو و نفور »" یعنی این تذکرات ما برای‌ افراد بی‌غرض کافی است ، ولی افرادی که لجاجت می‌کنند ، عناد و عتو و سرکشی دارند و در حال نفور و دورشدن‌اند ، چه فایده به حال اینها ؟