باید محبوب‌تر باشد . پس این چگونه است ؟ آیا خدا یک ذات جمیل‌ دوست‌داشتنی است یا یک ذات قهار جبار ترسیدنی ؟ کدامیک از ایندو ؟ هم‌ از خدا خائف بودن و هم محب او بودن و به او امیدوار بودن چگونه است ؟ گفته‌ایم که آنچه به ذات الهی مربوط می‌شود محبوبیت است و آنچه به‌ انسان مربوط می‌شود منشا خوف و خشیت است . از خدا ترسیدن به این معنی‌ که العیاذبالله خدا یک ذات گزافکاری باشد آن‌طور که انسان از یک آدم‌ جبار دیکتاتور می‌ترسد که چشمش به آدم بیفتد ، یک بهانه بیهوده بگیرد ، بعد دستور کتک زدن یا اعدام کردن بدهد ، چنین چیزی محال است . از خدا ترسیدن یعنی از عدل الهی ترسیدن ، از عدالتش ، از همین صفت کمالش باید ترسید . مگر عدل ترسیدنی است ؟ از عدل هم باید ترسید ؟ نه ، هر آدم‌ نیکوکاری عاشق عدل است ، آدم بدکار از عدالت می‌ترسد . پس ترسیدن از عدالت به معنی ترسیدن از عمل خود است . اگر ما از عدالت الهی می‌ترسیم‌ ، یعنی نگران این هستیم که خلافی مرتکب بشویم که در آن صورت عدل الهی ما را اخذ خواهد کرد ( یا من لا یخاف الا عدله و لا یرجی الا فضله ) . پس‌ تبشیر و انذار انبیا که همه تبشیر و انذارها براساس عدل الهی و براساس‌ فضل الهی است ، برای اهل ایمان ایجاد خشیت می‌کند ، به همین دو معنایی‌ که عرض کردم . " « ان الذین یخشون ربهم بالغیب » " آنان که پروردگار خود را به‌ غیب و در غیب خشیت دارند . مقصود این است که خشیت پروردگار خودشان‌ را دارند . کلمه " « بالغیب »" اینجا چه محلی از اعراب دارد ؟ کلمه " « بالغیب »" ممکن است صفت " رب " باشد ، یعنی آنان که‌