آشنایی با قرآن 8 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٧
نشانههایی است از حقیقتی و از حقی ) ، اولوا الالبابی که نه تنها صاحبان خرد و فکر هستند ، صاحبان دل هم هستند ، صاحبخردان و صاحبدلان . ببینید قرآن چگونه ضمیمه میکند صاحبدل بودن را با صاحب فکر بودن ، یعنی ایندو [ باید ] با یکدیگر توام بشود. " « اولوا الالباب »" صاحب عقل بودن و صاحب فکر بودن را ذکر میکند و " « الذین یذکرون الله قیاما و قعودا " صاحبدل بودن را : آنان که چه در حالی که ایستادهاند و چه در حال نشسته [ خدا را یاد میکنند . ] این ایستاده و نشسته تقریبا دو حال مختلف را بیان میکند ، نه فقط مقصود همان ایستادن و نشستن ظاهری باشد ، آن هم بخواهد باشد بالاخره انسان یا ایستاده است یا نشسته است یا خوابیده ، هر سه حال را بیان میکند : در حالی که ایستادهاند ، در حالی که نشستهاند ، در حالی که خوابیدهاند ، یعنی یاد خدا از آنها جدا نمیشود ، مثل عاشقی که به هر چیزی و به هر کاری که سرگرم باشد در آن عمق دلش همیشه آن معشوق را میبیند ، یعنی هیچ چیزی نمیتواند او را از معشوقش غافل کند . " « و یتفکرون فی خلق السموات و الارض »" در خلقت آسمانها و زمین فکر میکنند و نتیجهای که میگیرند این است : " « ربنا ما خلقت هذا باطلا " پروردگارا ما میدانیم و ایمان داریم که تو اینها را بیهوده نیافریدی ، این حرکات بیهوده نیست ، این آمد و شدها بیهوده نیست . اینها براساس حقی و حقیقتی و برای منظورهای حکیمانهای است . این است که در اینجا قرآن تعبیرش این است ، میگوید : فکر کنید ، دقت کنید ، هر چه بیشتر فکر کنید و دقت کنید تا به یک راز پی ببرید . اینجا یک تعبیر عجیبی است : میبینید در مخلوقات رحمان تفاوت میان اشیا وجود ندارد . " تفاوت وجود ندارد " یعنی چه ؟ آیا