به دنیا بیاید . کمال انسان با عمل انسان تحقق می‌پذیرد . انسان در ابتدای‌ تولد درست مثل آن میوه‌ای است که تازه در شکوفه می‌خواهد پیدا شود . باید مدتی باشد تا در همین جا رشد کند . منتها رشد انسان به وسیله اعمال صالح‌ و نیات صالح و به وسیله معرفتها و افکار است . پس خدای متعال موت و حیات را ، زندگی و مردگی را ( که اول انسان نیست ، بعد زنده می‌شود و بعد می‌میرد ) در این دنیا آفرید برای اینکه شما را در آزمون نیکوکاری‌ قرار بدهد .

آفرینش مرگ یعنی چه ؟

اینجا مفسرین بحثی را طرح کرده‌اند که " « خلق الموت و الحیوه » " یعنی چه ؟ خدا ، هم مرگ را آفرید و هم حیات را . حیات امری است وجودی‌ ، قابل آفرینش هست ، مرگ نیستی است ، فقدان حیات است ، نیستی که‌ دیگر قابل آفرینش نیست . مثل این است که ما نور داریم و سایه ، سایه‌ همان نبودن نور است ، یک امری نیست که قابل خلق و ایجاد باشد . پس‌ چطور در اینجا این تعبیر آمده است که " « الذی خلق الموت و الحیوه " ؟ این سوال دو جواب دارد . یک جوابش این است که به اصطلاح می‌گویند : عدمها و نیستیهایی که فرضا نیستی باشد از نوع عدم و ملکه است ، باز قابل آفرینش است ولی به تبع . جواب دیگرش این است که مرگ در بیان قرآن صرفا نبود حیات و نیستی‌ نیست ، بلکه مرگ تطور است ، یعنی انتقال از نوعی از حیات به نوع دیگر از حیات است . در واقع تولدی است از حیاتی به حیات دیگر . این را مخصوصا در سوره " « اذا وقع »" اجمالا یادم هست که مفصل بحث کردیم ، و در آن آیه صراحت بیشتری داشت ، با یک نکاتی