گفتیم از نظر تاریخ و حدیث ، شیعه و سنی اتفاق نظر دارند که این داستان‌ مربوط به عایشه و حفصه است و در این بحثی نیست . سوره که می‌خواهد تمام‌ شود ، قرآن فقط دو مثل ذکر می‌کند و دیگر حرفی نمی‌زند : " « ضرب الله‌ مثلا للذین کفروا »" خدا مثلی برای کافران می‌آورد ، یا مثلی در مورد کافران می‌آورد ( کلمه " کفر " را هم به کار برده است ) . چه کسی را مثل می‌آورد ؟ دو زن را مثل می‌آورد . آیا ذکر دو زن در اول سوره ، با دو زن در آخر سوره ، حساب نشده است ؟ خدا از دو زن در اول سوره انتقاد می‌کند و در آخر سوره مثل می‌آورد از دو زن ناصالح که همسر دو مرد صالح‌ بودند . آیا این بازگشت به اول سوره نیست که تعجب نکنید اگر پیامبر ، بنده صالح خدا ، دو همسر ناصالح داشته باشد . آیا این نمی‌تواند اشاره به‌ آن باشد ؟ اگر نگوییم صریح است قطعا اشاره است . خدا در مورد کافران ( یا برای مردمان کافر ) مثلی ذکر می‌کند ، یکی زن‌ نوح و دیگر زن لوط که هر دو تحت حباله دو بنده صالح ما بودند . از آن‌ پیامبران به عنوان دو بنده صالح یاد می‌کند . " بنده صالح " به نظر ما کوچک می‌آید . اگر می‌فرمود دو پیغمبر ، اینقدر ارزش نداشت که فرمود دو بنده صالح ، چون پیامبری منصب است و " عبدین صالحین " نشانه بندگی‌ است و پیغمبران بیشتر دوست دارند که آنها را عبد بنامند تا رسول ، بنده‌ای که خدا عبودیت او را اعتراف می‌کند . " « فخانتاهما »" این دو زن به شوهران خویش خیانت ورزیدند . البته‌ اینجا مقصود از خیانت العیاذبالله فحشا نیست ، این امر مسلم است . به‌ طور کلی خیانت را در مورد عهد و امانت می‌گویند . اگر فحشا را هم‌ می‌گوییم خیانت چون برخلاف پیمان ازدواج است ، ولی پیمانی که