رازی میان پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و یکی از همسرهای او می‌گذرد و بعد او افشا می‌کند ، که دیگر تکرار نمی‌کنیم . بعد فرمانی بود به همه اهل‌ ایمان ، که هم خود و هم خاندان خود را از گناه نگاهداری کنید ، یعنی تنها مسوول خود نیستید ، که مسوول خاندانتان هم هستید ، البته در حد امکانات‌ ، نه اینکه بعد از آنکه وظیفه خود را انجام دادید باز آنها اگر خلاف‌ کردند شما مسوول هستید . بعد از آن ، آیه‌ای بود که اهل ایمان را به توبه‌ نصوح ، توبه بسیار خالص و غیرقابل بازگشت امر می‌کرد . آیه بعدی این است : « یا ایها النبی جاهد الکفار و المنافقین و اغلظ علیهم ». این آیه در یک خصوصیت مختص به خود و منحصر به خود است ، و آن این است که آیه‌ای است مربوط به جهاد با منافقین . آیات مربوط به‌ جهاد ، در غیر این آیه یا تحت عنوان کفار است و یا تحت عنوان مشرکین و یا به نحوی تحت عنوان اهل کتاب است . این‌گونه آیات در قرآن داریم : با مشرکین بجنگ و جهاد کن ، با کفار که یک معنی اعمی دارد و شاید غالبا در مورد همان مشرکین به کار می‌رود جهاد کن . در مورد اهل کتاب هم آیه‌ای‌ در سوره توبه هست . ولی در این سوره آیه‌ای است که حتی سبب سوال مفسرین‌ شده است که مقصود چیست ، چون چیزی است که به ظاهر با سیره پیغمبر موافق نیست . آیه این است : ای پیامبر با کفار بجنگ ، و با منافقین هم‌ ، یعنی در اینجا مخاطب تنها کفار نیستند بلکه منافقین هم در اینجا ضمیمه‌ شده‌اند : با منافقین هم بجنگ . این با اینکه نص آیه قرآن است ، با سیره پیامبر جور درنمی‌آید ، یعنی پیغمبر اکرم با منافقین زمان خودشان‌ هرگز نجنگیدند . آیه می‌فرماید : ای پیامبر با کفار و با منافقین بجنگ ، در صورتی که سیره پیغمبر این نبوده است که با منافقین بجنگند ، پس‌