قرآن در بیانات خودش عجیب است . این مساله مطرح می‌شود که خدای کریم‌ رحیم مهربان که کرم و رحمتش نامتناهی است ، چرا عذر را نمی‌پذیرد ؟ قرآن‌ جواب می‌دهد هرچه قابل پذیرش باشد او می‌پذیرد ، آنچه را نمی‌پذیرد که‌ امکان پذیرش ندارد و پذیرفتنش محال است . این مثالی که عرض می‌کنم از یک نظر مثال خوبی است ، تشبیه است و نمی‌تواند حتما از هر جهت مثال‌ کاملی باشد . مثلش مثل این است که ما در یک شیشه را محکم ببندیم ، بعد آن را وارد یک اقیانوس کنیم ، آنگاه بگوییم اقیانوس به این عظمت چرا یک ذره آب در این شیشه نیم‌لیتری نمی‌ریزد ؟ جواب این است که اقیانوس‌ بی‌پایان است ولی در این شیشه بسته است . اقیانوس کارش این است که هر جا که موجودی و راه بازی باشد ، سرایت کند . این راه از ناحیه خود این‌ موجود بسته است . انسان اگر راه را بر خود نبندد رحمت الهی او را می‌گیرد ، رحمت الهی آنجا را نمی‌گیرد که راه را انسان خود بر خود بسته‌ باشد . اینجا قرآن این طور تعبیر می‌فرماید : " « لا تعتذروا الیوم » " عذر نجویید امروز که پذیرفته نمی‌شود ، نه از آن جهت که عذر قابل پذیرش‌ است و خدا از پذیرش امساک می‌کند ، بلکه پذیرش‌پذیر نیست . حال چرا پذیرش‌پذیر نیست ؟ " « انما تجزون ما کنتم تعملون » " کیفر داده‌ می‌شوید به عین اعمال خودتان ، یعنی ما که کیفر را از بیرون نیاورده‌ایم ، مثل یک آتش بیرونی ، که شما بگویید این آتش را از من دور کن . این‌ آتش خود اعمال شماست ، همان اعمال شماست ، این الان دیگر جز وجود و شخصیت شماست ، جز من شماست ، جز منش شماست . همان‌طور که مرز برای‌ خود شما محال است ، جداشدن اینها از شما غیرممکن است مگر در دنیا ، فقط در دنیاست که انسان می‌تواند عمل خوب یا بد