بر گرفته هاى مادّه «كشف» ، هفده بار در قرآن كريم به خدا نسبت داده شده اند . و صفت «كاشف» ، دو بار به اين صورت آمده است : «و اگر خدا به تو گزندى برساند، جز او آن را هيچ از ميان بَرَنده اى نيست» و يك بار با تعبير : «ما از ميان بَرنده عذاب هستيم» . در آيات و احاديث ، كاشف بودن خدا ، به امورى مانند گزند ، درد و غم و اندوه و بلا و عذاب رسوايى و پرده غفلت و به طور كلّى ، هر چيزى كه بدى به آن اطلاق شود ، تعلّق گرفته است .

قرآن

«و اگر خدا به تو زيانى برساند، كسى جز او برطرف كننده آن نيست ؛ و اگر خيرى به تو برسانَد ، پس او بر هر چيزى تواناست» .

«يا [ كيست ]آن كس كه درمانده را ، چون وى را بخوانَد ، اجابت مى كند، و گرفتارى را برطرف مى گردانَد و شما را جانشينان اين زمين قرار مى دهد؟ آيا معبودى با خداست؟ چه كم پند مى پذيريد!» .

«[ نه، ]بلكه تنها او را مى خوانيد، و اگر او بخواهد رنج و بلا را از شما دور مى گردانَد و آنچه را شريك [ او ]مى گردانيد ، فراموش مى كنيد» .

حديث

١٣٦٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعاى «جوشن كبير» ـ: خدايا! من از تو درخواست مى كنم به نامت . . . اى آمرزنده خطاها ، اى باز دارنده بلاها ، اى پايانِ اميدها!