١١٩١.المستدرك على الصحيحين ـ به نقل از سعد بن مالك ـ: پيامبر خدا فرمود : «آيا شما را به اسم اعظم خدا راه نمايى كنم ؛ همان كه هر گاه به آن خوانده شود ، پاسخ مى دهد و هر گاه به آن از او درخواست شود ، عطا كند؟ [همان ]دعايى كه يونس عليه السلام با آن دعا كرد ، آن گاه كه در تاريكى هاى سه گانه ، او را صدا زد : «معبودى جز تو نيست . منزّهى تو ! من از ستمكاران بودم» » . مردى گفت : اى پيامبر خدا ! آيا اين دعا اختصاص به يونس داشت ، يا براى همه مؤمنان است؟ پيامبر خدا فرمود : «آيا فرموده خداوند عز و جل را نمى شنوى كه : «و او را از اندوه رهانيديم و اين چنين، ما مؤمنان را مى رهانيم» ؟» .

١١٩٢.كنز العُمّال ـ به نقل از بَراء بن عازب ـ: به على عليه السلام گفتم : اى امير مؤمنان ! به حقّ خدا و پيامبرش ، از تو مى خواهم كه بزرگ ترين آموزه ويژه ات را ـ كه پيامبر خدا ، آن را تنها به تو داد و جبرئيل عليه السلام هم تنها به پيامبر صلى الله عليه و آله داده بود و او را هم خداى رحمان فرستاده بود ـ تنها به من [ياد ]بدهى . على عليه السلام خنديد و سپس فرمود : «[ اى بَراء!] چون خواستى خداوند عز و جل را به اسم اعظمش بخوانى ، از آغازِ سوره حديد تا پايان آيه ششم را ؛ يعنى تا «دانا به راز سينه هاست» بخوان و نيز چهار آيه پايانىِ سوره حشر را . سپس دستت را بالا ببر و بگو : اى كسى كه اين گونه اى! به حقّ اين نام ها ، از تو مى خواهم كه بر محمّد و خاندان محمّد ، درود بفرستى و برايم چنين و چنان كنى و خواسته ات را بگو . به خداى بى همتا سوگند ، حاجت روا باز مى گردى ، إن شاء اللّه !» .

١١٩٣.سنن ابن ماجة ـ به نقل از انس بن مالك ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله شنيد مردى مى گويد : بار خدايا ! من از تو مى خواهم ، به [حرمتِ] اين كه ستايش ، ويژه توست ، خدايى جز تو نيست و بى همتايى ، [تويى ]نعمت بخش ، پديد آورنده آسمان ها و زمين ، با جلال و شكوه . سپس فرمود : «بى گمان ، خدا را به همان اسمِ اعظمش خوانْد كه چون بِدان درخواست شود ، عطا مى كند و چون او را بدان بخوانند ، اجابت مى كند» .