١٢٣٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در داستان آدم عليه السلام ـ: پس آن گاه كه آن دو (آدم و حوّا) ، براى پروردگارشان به گناه خود اقرار كردند و به اين كه حجّت از خدا براى آنهاست ، رحمتِ رحمتگر مهربان ، آنها را دريافت . پس پروردگارشان ، بر آنها بازگشت كه او توبه پذيرِ مهربان است . خدا فرمود : «اى آدم! تو با همسرت ، به سوى زمين فرود آى . پس هر گاه صالح گشتيد ، من ، شما را به سامان مى كنم و اگر براى من كار كنيد ، شما را نيرومند مى كنم و اگر خشنودىِ مرا نشانه رفتيد ، به خشنودىِ شما مى شتابم و اگر از من ترسيديد ، شما را ازناخشنودى ام ايمن مى سازم» . در آن هنگام ، [ آدم و حوّا] گريستند و گفتند : پروردگار ما ! ما را براى صلاح خودمان و بر عمل به آنچه تو را خشنود مى سازد ، يارى كن . خداوند به ايشان فرمود : «هر گاه بدى كرديد ، پس از آن به سوى من باز گرديد تا بر شما باز گردم . منم خداى توبه پذيرِ مهربان» .

١٢٣٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به على عليه السلام در پاسخ به اين سؤال كه : مقص: منزّهى تو ! خدايى جز تو نيست . بدى كردم و بر خويشتن ، ستم نمودم . پس بر من باز گرد كه تو بى گمان ، توبه پذيرِ مهربانى .