١٣٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوندا! تو ياد كننده كسى هستى كه تو را ياد كند ، سپاس گزار كسى هستى كه تو را سپاس بگزارد ، اجابتگرِ كسى هستى كه تو را بخوانَد ، فريادرسِ كسى هستى كه تو را آواز دهد ، و اميدبخشِ كسى هستى كه به تو اميد بندد ، روى آورنده به كسى هستى كه با تو راز و نياز كند ، و عطابخشِ كسى هستى كه از تو درخواست كند .

٣ / ٣٦

شهيد ، شاهد

واژه شناسى «شهيد» و «شاهد»

صفت «شهيد (بسيار گواه) » ، مبالغه در صفت «شاهد (گواه) » و بر گرفته از «شهد» است كه بر علم و حضور و اعلام كردن ، دلالت دارد . به گفته ابن اثير ، در نام هاى خداى متعال ، «شهيد» به معناى كسى است كه چيزى از او پنهان نمى ماند و شاهد يعنى حاضر . وزن فعيل ، از ساخت هاى مبالغه در فاعل است . پس هر گاه علم به گونه مطلق در نظر گرفته شود ، او عليم (بسيار دانا) است و هر گاه به امور نهانى (باطنى) نسبت داده شود ، او خبير (بسيار آگاه / مطّلع) است و هر گاه به امور پيدا(ظاهرى) نسبت داده شود ، او شهيد (شهادت دهنده) است . [١] با اين حال ، گاه بدان اعتبار گفته شده است كه خدا در روز رستاخيز ، بر آنچه از مردمان مى داند ، شهادت مى دهد .

[١] دليلى بر افزودن قيد «امور پيدا» به متعلّق «شهيد» ارائه نشده است . برخى از آيات و احاديث اين باب ، مانند «إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَىْ ءٍ شَهيد» و «يا شاهدَ كلِّ غائب» ، مى توانند دليل بر خلاف اين گفته ابن اثير باشند .