١٠٨٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : وسواس ، منقارى چون منقار پرنده دارد و هر گاه آدمى دچار غفلت شود ، آن منقار را در گوش دل او مى گذارد و وسوسه مى كند . در اين هنگام ، اگر آدمى خداوند عز و جلرا ياد كند ، وسواس منصرف مى شود و كنار مى رود . به همين دليل ، شيطان را «وسواس» گفته اند .

١٠٨٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : شيطان ، پوزه اى مانند پوزه سگ دارد كه آن را بر روى دل آدمى مى گذارد و شهوت ها و لذّت ها را به او يادآورى مى كند و آرزوها را به سراغش مى آورد و در دلش وسوسه مى كند تا او را درباره پروردگارش به شك اندازد . در اين هنگام ، اگر آدمى بگويد : «أعوذ باللّه السميع العليم مِن الشيطانِ الرجيمِ و أعوذ باللّه اَن يحضرونِ إنّ اللّه هو السميع العليم ؛ از شيطانِ رانده شده ، به خداى شنواى دانا پناه مى برم ، و به خدا پناه مى برم از اين كه [شيطان ها ]نزد من حاضر شوند ، به راستى كه خداوند ، همان شنواى داناست» ، پوزه اش را از روى دل كنار مى برد .

١٠٨٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس از اين وسوسه چيزى در خود ديد ، سه مرتبه بگويد : «آمنتُ باللّه ِ و رسوله ؛ به خدا و پيامبرش ايمان آوردم» ، وسوسه اش از بين مى رود .

١٠٨٨.امام صادق عليه السلام : مردى خدمت پيامبر خدا آمد و گفت : در دلم وسوسه شديدى افتاده ، در حالى كه من مردى عيالوار و بدهكار و نيازمند هستم . پيامبر خدا فرمود : «اين جملات را تكرار كن : توكّلتُ علَى الحَىِّ الذى لايموتُ و الحمدُ للّه ِِ الذى لم يتّخذْ صاحبةً ولا ولداً ، ولم يكن له شريك فى المُلك و لم يكن له ولىٌّ من الذُّلِّ ، و كبّره تكبيراً ؛ توكّل مى كنم بر زنده اى كه نمى ميرد و ستايش ، براى خداوندى است كه همراه و فرزندى اختيار نكرده است و در جهاندارى ، شريكى ندارد و يارى از سرِ ذلّت نگرفته است ، و او را بسيار بزرگ بشمار » . ديرى نگذشت كه آن مرد ، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله باز گشت و گفت : اى پيامبر خدا! خداوند ، وسوسه سينه ام را از بين برد و بدهىِ مرا ادا كرد و روزى ام را وسعت بخشيد .