صفت «رفيع» بر وزن فعيل ، از ساخت هاى مبالغه و صفت «رافع (بركشنده / برافرازنده) » نيز اسم فاعل است . «رفع» ، در لغت به معناى «مقابل فرو كشيدن و پايين آوردن» و نيز به معناى «نزديك ساختن» و «پخش كردن چيزى و آشكار كردن آن» است . رفيع نيز به معناى «شريف» و «بلندمرتبه» به كار مى رود . ابن اثير گفته است : در نام هاى خداى متعال ، «رافع» ، يعنى كسى كه مؤمنان را با خوش بخت كردن و دوستانِ خود را با نزديك ساختن [به خود] ، بالا مى برد ، و رفع ، ضدّ پايين آوردن است .

رفيع و رافع، در قرآن و حديث

در قرآن كريم ، برگرفته هاى مادّه «رفع» ، هجده بار به خداوند متعال نسبت داده شده است و نام هاى «رفيع» و «رافع» ، هر كدام يك بار در آن به كار رفته است . قرآن كريم و احاديث ، صفت رافع بودن را براى خدا ، گاه نسبت به امور تكوينى (مانند : آسمان يا آسمان ها) مطرح كرده اند و گاهِ ديگر ، نسبت به امور ارزشى و تشريعى (مانند : درجات يا اعمال) .