«اوست خدايى كه جز او معبودى نيست؛ همان فرمان رواى پاك سلامت[ بخش و ] ايمنى بخش نگهبان، شكست ناپذير ، درهم كوبنده [ و ]متكبّر است. پاك است خدا از آنچه [ با او ]شريك مى گردانند!» .

حديث

١٣٢٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا سلام ، نامى از نام هاى خداى متعال است كه آن را در زمين ، نهاده است .

١٣٢١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در يادكردِ احوال بهشتيان ـ: مى گويند : اى پروردگار ما! تويى سلام ، و از توست سلام ، و شكوه و ارجمندى ، تنها سزاوار توست . پس [خدا] مى فرمايد : «منم سلام و با من است سلام . شكوه و ارجمندى ، تنها سزاوارِ من است . پس به بندگانم خوشامد مى گويم . . .» .

٣ / ٣٣

سميع

واژه شناسى «سميع»

صفت «سميع (شنوا) » ، فعيل به معناى فاعل و از ساخت هاى مبالغه و برگرفته از مادّه «سمع» است كه در اصل ، شنيدن به وسيله گوش است . «سَمع» كه مصدر «سَمِع يَسمَع» است ، در معناى گوش نيز به كار مى رود . ابن اثير مى گويد : يكى از نام هاى خداى والا «سميع» است ؛ يعنى او كسى است كه هيچ شنيده اى ـ هرچند كه پنهان باشد ـ از ادراك او به در نمى رود . و البته او بدون اندام مى شنود .