١٢٠٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در يكى از خطبه هايش ـ: ستايش ، براى خدايى است كه در نخستينْ بودنش يكتاست و در بى آغاز بودن و جاودانگى اش به خدايى ، سِترگ است و با بزرگى و چيرگى اش ، بزرگ است . آغازگرى كرد آنچه را كه نوآورى كرد و آنچه را آفريد ، بدون نمونه اى پيشى گرفته بر آفريده اى ، نو پديدآورد . پروردگارِ بى پايان و هميشگىِ ما ، به لطف پروردگارى اش و به دانش آگاهانه و كاملش ، [موجودات را از عدم] شكافت و با استوارىِ توانايى اش ، همه آفريدگان را آفريد و با روشنايىِ صبح ، [تاريكىِ شب را] دريد . پس براى آفرينش او ، جاى گزين كننده اى نيست و براى سازندگى او ، دگرگون كننده اى وجود ندارد و حكم او را بازپس بَرنده اى نيست و فرمان او را بازگرداننده اى نيست و از دعوت او ، رها شده اى نيست و فرمان روايىِ او تمامى ندارد و ادامه وجودش ، باز نمى ايستد ؛ و اوست هستىِ نخستين و پايدارِ هميشگى و بى پايان . فراتر از آفريدگانش ، با روشنايى اش در اُفق بلند و عزّت والا و فرمان روايى ارجمند ، پوشيده است ؛ [و در همين حال ،] بر فراز هر چيزى برترى يافته و به هر چيزى نزديك گشته است . پس بدون آن كه ديده شود و در حالى كه در بلندْ پايه ترين چشم انداز است ، خود را به آفريدگانش نمايانده است . پس آن گاه كه با نورش پوشيده شد و در بلندمرتبگىِ خود ، برترى يافت و از آفريدگانش نهان شد ، خواست كه يگانگى ، تنها براى او باشد و فرستادگان را به سوى آنان ، گسيل داشت تا دليل فراگير و استوار بر آفريدگانش ، از آنِ او باشد و فرستادگان او به سوى آنان ، گواهانى بر آنان باشند و در ميان آنها ، پيامبران رابشارت دهنده و بيم دهنده بر انگيخت «تا هر كه هلاك شد [و گم راهى را خواست، ]با دليل روشن، هلاك شود و هر كه زندگى يافت [و هدايت را خواست، ]با دليلِ روشن، زندگى يابد» و براى اين كه بندگان ، آنچه را درباره پروردگارشان نمى دانستند ، فرا گيرند و پس ازآن كه خدا را انكار مى كردند ، او را به پروردگارى اش بشناسند و پس از ستيزه جويى ، او را در خدايى ، يگانه بدانند .