٩٣٥.الأمالى ، صدوق ـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: از امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام شنيدم كه مى فرمايد : از پيامبر خدا درباره اوصاف مؤمن پرسيدم . ايشان سرش را پايين انداخت و سپس سر برداشت و فرمود : «در مؤمن ، بيست خصلت هست كه در هر كس وجود نداشته باشند ، ايمانش كامل نيست . اى على! مؤمنان ، در نماز [جماعت] حاضر مى شوند ؛ در زكات دادن مى شتابند ؛ حجّ خانه محترم خدا را به جا مى آورند ؛ در ماه رمضان روزه مى دارند ؛ بينوا را اطعام مى كنند ؛ دست نوازش بر سر يتيم مى كشند ؛ ناخن هاى خود را تميز نگه مى دارند ؛ بر ميانْ تنه خود لباس مى پوشند ؛ [١] كسانى هستند كه هر گاه سخن بگويند ، دروغ نمى گويند ؛ هر گاه وعده دهند ، خلف وعده نمى كنند ؛ هر گاه به آنان امانتى سپرده شود ، خيانت نمى كنند ؛ هر گاه سخن بگويند ، راست مى گويند ؛ پارسايانِ شب و شيرانِ روزند ؛ روزها روزه دارند ؛ شب ها به عبادت مى پردازند ؛ نه همسايه اى را مى آزارند و نه همسايه اى به سبب آنها آزار مى بيند ؛ كسانى هستند كه بر زمين ، آرام گام مى زنند ؛ به بيوه زنان كمك مى رسانند ؛ در تشييع جنازه شركت مى كنند ؛ و خداوند ما و شما را از تقوا پيشگان قرار دهد» . [٢]

٩٣٦.امام صادق عليه السلام : سه خصلت است كه پيامبران آنها را يكى پس از ديگرى ، از آدم عليه السلام به ارث بردند ، تا آن كه به پيامبر خدا رسيدند . ايشان چون صبح مى شد ، مى گفت : «بار خدايا ! از تو چنان ايمانى را درخواست مى كنم كه آن را به قلبم درآميزى ؛ و چنان يقينى را كه بدانم جز آنچه تو برايم رقم زده اى ، چيزى به من نمى رسد ؛ و [سوم آن كه] مرا به آنچه برايم قسمت كرده اى ، خشنود بدارى» .

[١] «متّزر» كه در حديث آمده ، به معناى كسى است كه لُنگ بر كمر بسته باشد . اين ، كنايه از عفّت ، و دقّت در پوشاندن عورت است .[٢] اين جمله كنايه از اين است كه صفت بيستم مؤمنان ، پرهيزگارى است .