حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٧١
٤ / ٥
حلال شمردن حرام ها
٨٩٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : به قرآن ايمان نياورده است كسى كه حرام هاى آن را حلال شمارد .
٨٩٧.تاريخ بغداد ـ به نقل از علقمه ـ: امام على عليه السلام براى ما سخنرانى كرد و فرمود : «پيامبر خدا فرمود : زناكار آن گاه كه زنا مى كند ، با ايمان زنا نمى كند . سارق آن گاه كه سرقت مى كند ، با ايمان سرقت نمى كند . شرابخوار نيز آن گاه كه شراب مى نوشد ، با ايمان شراب نمى نوشد » . مردى گفت : اى امير مؤمنان ! پس چنين كسى كافر است ؟ امير مؤمنان فرمود : «نه . [البتّه] پيامبر خدا به ما نفرمود كه رخصت ها را براى شما توضيح دهيم . [١] همانا پيامبر خدا فرمود : زناكار ، هنگام زنا كردن ، آن گاه كه بگويد : زنا براى من حلال است ، مؤمن نيست (ايمان از او سلب مى شود) . سارق ، هنگام سرقت ، آن گاه كه بگويد : سرقت براى من حلال است ، مؤمن نيست و شرابخوار نيز هنگام نوشيدن شراب ، آن گاه كه بگويد : شراب براى من حلال است ، مؤمن نيست» .
٤ / ٦
بى شرمى
٨٩٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آن را كه شرم نيست ، ايمان نيست .
٤ / ٧
حسد
٨٩٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در دل هيچ بنده اى ، ايمان و حسادت ، با هم گرد نمى آيند .
[١] در روايت المعجم الصغير چنين آمده است : «پيامبر صلى الله عليه و آله به ما مى فرمود كه احاديث رخصت را مبهم باقى بگذاريم» . به هر حال ، مقصود ، آن است كه ابهام موجود در احاديث رُخصت ، خالى از حكمت نيست و تا ضرورتى نباشد ، نبايد آنها را توضيح داد .