قرآن كريم ، صفت «سميع» را همراه صفت «عليم» ٣٢ بار ، و با صفت «بصير» ده بار ، و با صفت «قريب» ، يك بار ياد كرده است . تعبير «شنونده دعا» نيز دو بار ذكر شده است . سميع بودن خدا در آيات و احاديث ، شاخه اى از عليم بودن او و به معناى آگاه بودنِ او از شنيده ها و آواهاست ؛ يعنى هيچ سخن و آوايى ، هر چند پنهان ، بر خدا پوشيده نمى ماند . شنوا بودن خدا ، مانند آفريدگان نيست كه مسبوق به جهل باشد و از ره گذرِ ادات و ابزار ، تحقّق پيدا كند .

قرآن

«پس هر كس آن [ وصيّت ]را بعد از شنيدنش تغيير دهد، گناهش تنها بر [ گردن ] كسانى است كه آن را تغيير مى دهند. آرى . خدا ، شنواىِ داناست» .

«آن جا [ بود كه ]زكريا پروردگارش را خواند [ و ]گفت: «پروردگارا! از جانب خود، فرزندى پاك و پسنديده به من عطا كن، كه تو شنونده دعايى»» .

«بگو: اگر گم راه شوم، فقط به زيان خود گم راه شده ام، و اگر هدايت يابم ، [ اين از بركتِ ] چيزى است كه پروردگارم به سويم وحى مى كند، كه اوست شنواىِ نزديك» .

«آيا مى پندارند كه ما راز آنها و نجوايشان را نمى شنويم؟ چرا ؛ و فرشتگان ما پيش آنان [ حاضرند و ]ثبت مى كنند» .