١٢٩١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به مردى كه از او خواست دعايى را به او بياموزد ك: بگو : «اى بزرگوار ، اى يگانه ، اى كريم ، اى پايدار! به سوى تو روى مى آورم به وسيله محمّد پيامبرت ، پيامبر رحمت . اى محمّد ، اى فرستاده خدا! من به وسيله تو به سوى خدا ، پروردگار تو و پروردگار من و پروردگار همه چيز ، روى مى آورم . . .» .

١٢٩٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعاى «جوشن كبير» ـ: اى پروردگار پيامبران و نيكوكاران ، اى پروردگار درستكاران و نيكان ، اى پروردگار بهشت و جهنّم ، اى پروردگار خردسالان و بزرگ سالان ، اى پروردگار دانه ها و ميوه ها ، اى پروردگار جوى ها و درختان ، اى پروردگار دشت ها و بيابان ها ، اى پروردگار خشكى ها و درياها ، اى پروردگار شب و روز ، اى پروردگار آشكار و نهان!

١٢٩٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : ستايش ، از آنِ خدايى است كه جز او خدايى نيست كه فرمان رواى آشكار است . . . . نخستِ دگرگون نشدنى ( وصف نشدنى ) [١] و پايدار پس از نابودىِ آفريدگان است . پروردگارى اش سِتُرگ است . روشنايىِ آسمان ها و زمين هاست .

٣ / ٢٨

رحمان و رحيم

واژه شناسى «رحمان» و «رحيم»

صفت «رحمان (رحمتگر)» بر وزن فعلان و «رحيم (مهربان)» بر وزن فعيل ، هر دو ، ساخت مبالغه از مادّه «رحم»اند كه رحيم ، دلالت بر رقّت و مهربانى و رأفت دارد ، و با وجود آن كه دو ساختِ فَعلان و فعيل از ساخت هاى مبالغه اند ، امّا فعلان ، مبالغه بيشترى نسبت به فعيل دارد . بر اين پايه ، دلالت «رحمان» بر رحمت ، قوى تر از دلالت «رحيم» است .

[١] . بنا بر نسخه بحار الأنوار .