١٢٤٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اى خدا ، اى خدا ، اى خدا ! تو خدايى هستى كه خدايى جز تو نيست . . . بزرگوارتر از آنى كه براى تو همانندى باشد و چيره تر و بزرگ تر از آنى كه براى تو هماوردى باشد . پس تويى خداوندِ ستوده به هر زبان .

١٢٤٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعا ـ: خداوندا! من از تو درخواست مى كنم ، اى آن كه با پرتو فروغ خود ، از ديدگان آفريدگانش پنهان گشته است ، اى آن كه جامه شكوه و سترگى بر تن كرده و در پاكىِ خود ، به چيرگى نام بُردار گشته است!

١٢٤٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعا ـ: منزّه است بزرگى كه چه چيره است ، منزّه است چيره اى كه چه حاكم است ، و منزّه است حاكمى كه چه داور است!

١٢٤٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعا ـ: خدايى جز تو نيست . برتر و بالاتر از آنى كه تو را فرزندى يا انبازى باشد و چيره ترى از آن كه برايت همانندى باشد . خدايى جز تو نيست . يگانه اى ، بى هيچ انبازى .

١٢٤٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوندا! به درستى كه تو . . . چنان چيره اى كه يارى نمى شوى .

١٢٤٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در احتجاج با ابو جهل ـ: آيا داستان خليل را ندانسته اى آن گاه كه به ملكوت ، بالا برده شد؟ همان سخن خداوندگارم «و آن سان، ملكوت آسمان ها و زمين را به ابراهيم نشان مى دهيم و براى آن كه از اهل يقين گردد» . خداوند ، آن گاه كه او را تا آسمان بالا بُرد ، ديده او را چنان نيرومند ساخت كه زمين و هر كسِ آشكار و پنهان را بر روى آن ديد . پس مرد و زنى را بر كارى زشت ديد و آن دو را نفرين كرد و هلاك گشتند . پس دو نفر ديگر را ديد و براى آنان نفرين به هلاك كرد ، پس هلاك شدند . پس دو نفر ديگر را ديدو آهنگ نفرين به هلاكت آنها كرد كه خداوند به او وحى فرمود : «اى ابراهيم! نفرينت را از بندگان و كنيزكان من باز دار ؛ زيرا منم آمرزنده مهربان چيره بردبار . گناهان بندگانم ، مرا زيانى نمى رسانَد ، همان سان كه اطاعت ايشان ، مرا سودى نبخشد . . . . اى ابراهيم! مرا با بندگانم تنها بگذار كه من به ايشان از تو مهربان ترم . مرا با بندگانم تنها بگذار كه منم چيره بردبار ، بسيار داناى فرزانه . به دانش خود ، ايشان را تدبير مى كنم و قضا و قدر خود را در ميانشان اجرا مى كنم » .