١٢٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعايش در نبرد احزاب ـ: اى فريادرس اندوهگينان ، اى پاسخ دهنده دعاى بيچارگان! . . . تو پيش از همه چيز ، خدا بوده اى و تو پس از همه چيز ، خدايى . تو ، آن خداوندى هستى كه پايدار مى مانى و همه چيز از ميان مى رود . . . . تو ، آن جاودانى هستى كه فنا نمى پذيرد . تو كسى هستى كه به همه چيز ، احاطه علمى دارى و همه چيز را به شماره در آورده اى . تو نوآورِ پيش از همه چيزها و پايدارِ پس از همه چيزها هستى .

١٢٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعايش در عرفات ـ: ستمم به گذشت تو پناه آورده . . . و وجه فناپذيرم ، به وجه پايدار تو ، پناهنده گشته است .

١٢٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : ستايش ، از آنِ خدايى است كه خدايى جز او نيست و فرمان رواىِ آشكار است . . . و پايدارِ پس از نابودى آفريدگان و سِتُرگْ ربوبيّت است .

٣ / ١٠

بدى ء ، بديع

واژه شناسى «بدى ء» و «بديع»

دو صفت «بدى ء (آغازگر) » و «بديع (نوآور) » ، هر دو در لغت ، فعيل به معناى فاعل از مادّه «بدأ» و «بدع»اند و معناى نزديك به هم دارند . ابن فارس مى گويد : «بدأ» ، از شروع كردن است . گفته مى شود : «بَدَأْتُ بالأمرِ وابْتَدَأتُ مِن الابتداء ؛ آن كار را آغاز كردم » . نيز مى گويد : «بدع» ، آغاز كردن يك چيز و ساختن آن بدون نمونه است . ابن اثير مى گويد : در اسماى خداوند بلندپايه ، «مُبدئ» ، كسى است كه اشيا را پديد آورده و آنها را براى نخستين بار ، بدون نمونه پيشين ، اختراع كرده است . نيز مى گويد : در اسماى خداوند بلندمرتبه ، «بديع» ، همان آفريدگار پديد آورنده نمونه پيشين است . بنا بر آنچه گذشت ، «بدى ء» و «بديع» ، در لغت ، به كسى گفته مى شود كه اشيا را نخستين بار و بدون نمونه پيشين ، پديد آورده است .