١٢٠٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نزديك است كه دل هاى مردمان ، چنان از بدى آكَنده شود كه بدى ، [١] در ميان مردم به فزونى روان شود و دلى را نيابد كه بتواند بر آن در آيد! و مردم پيوسته درباره هر چيزى مى پرسند ، تا اين كه مى گويند : «خداوند ، پيش از همه چيز بوده است . پس ، چه چيزى پيش از خدا بوده است؟» . هر گاه به شما چنين گفتند ، بگوييد : خداوند ، پيش از هر چيز بوده است و پيش [٢] از او چيزى نيست و او آخِرِ پس از هر چيز است و پس از او چيزى نيست .

١٢٠٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مردمان ، پيوسته درباره هر چيزى سؤال مى كنند تا اين كه مى گويند : «خداوند ، پيش از هر چيزى بوده است . پس ، چه چيزى پيش از او بوده است؟» . اگر به شما چنين گفتند : بگوييد : اوست اوّلِ پيش از هر چيز و پس از او چيزى نيست ، و اوست ظاهرِ فراتر از هر چيز ، و باطنِ نزديك هرچيز ، و او به هر چيزى داناست .

١٢٠٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بار خدايا! من از تو درخواست مى كنم . . . به ذاتت كه پس از نابودى همه چيز ، پايدار است .

٣ / ٧

بارئ

واژه شناسى «بارئ»

صفت «بارئ (آفريننده) » ، اسم فاعل از مادّه «برأ» است كه دو معنا دارد : يكى آفريدن ، و ديگرى دور شدن و جدا شدن از يك چيز . در معناى نخست گفته مى شود : «برأ اللّه الخلق ، يبرؤهم ، بَرْءا ؛ خداوند آنان را آفريد» و «هو البارئ ؛ او آفريننده است» .

[١] . در كنز العمّال، در اصل عربى حديث، به جاى «الناس»، «الشرّ» آمده كه درست به نظر مى رسد و در اين جا بر پايه نقل كنز العمّال ، ترجمه شد.[٢] . در كنز العمّال ، در اصل عربى حديث، به جاى «فوقَه» ، «قَبلَه» آمده كه درست به نظر مى رسد و در اين جا مطابق نقل كنز العمّال ، ترجمه شد .