مهم ترين نقش خداشناسى در زندگىِ فردى ، محبّت و اُنس با خداوند متعال است ؛ چرا كه انسان ، فطرتا عاشق زيبايى است و از آن جا كه خداوند متعال ، جامعِ همه زيبايى هاست و همه زيبايان ، زيبايى خود را از او دارند ، انسان نمى تواند خدا را بشناسد و او را دوست نداشته باشد . از اين رو ، امام مجتبى عليه السلام مى فرمايد : مَن عَرَفَ اللّه َ أَحَبَّهُ . [١] هر كه خدا را بشناسد، دوستش خواهد داشت. و هر چه معرفت انسان نسبت به آفريدگار جهان بيشتر شود ، محبّت او در دلش بيشتر مى گردد ، تا آن جا كه در مرتبه «كاملان در خدا دوستى» [٢] قرار مى گيرد . محبّتى كه زاييده معرفت باشد ، با عنايت به اوامر و نواهى الهى و جايگاه انسان در نظام آفرينش و نيز توأم با خشيت و رغبت است و انسان را به همه ارزش هاى اعتقادى ، اخلاقى و عملى ، و ترك ضدّ ارزش ها دعوت مى نمايد .

[١] . تنبيه الخواطر : ج ١ ص ٥٢ .[٢] . ر . ك : دوستى در قرآن و حديث ، محمّد محمّدى رى شهرى : بخش دوم / فصل يكم / كاملان در خدا دوستى .