امام عليه السلام در پاسخ فرمود : النّورُ وَاللّه ِ الأَئِمَّةُ مِن آلِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله إِلى يَومِ القِيامَةِ ، و هُم وَاللّه ِ نورُ اللّه ِ الَّذى أُنزِلَ ، و هُم وَاللّه ِ نورُ اللّه ِ فِى السَّماواتِ و فِى الأَرضِ ، وَاللّه ِ يا أبا خالِدٍ! لَنورُ الإِمامِ فى قُلوبِ المُؤمِنينَ أنوَرُ مِنَ الشَّمسِ المُضيئَةِ بِالنَّهارِ؛ و هُم وَاللّه ِ يُنَوِّرونَ قُلوبَ المُؤمِنينَ ، و يَحجُبُ اللّه ُ عز و جل نورَهُم عَمَّن يَشاءُ فَتُظلِمُ قُلوبُهُم؛ وَاللّه ِ يا أبا خالِدٍ! لا يُحِبُّنا عَبدٌ و يَتَوَلّانا حَتّى يُطَهِّرَ اللّه ُ قَلبَهُ . [١] به خدا سوگند كه تا روز قيامت ، نور ، امامان از خاندان محمّد صلى الله عليه و آله هستند . به خدا سوگند ،آنان، همان نورِ فرو فرستاده شده اند . به خدا سوگند ، آنان، نور آسمان ها و زمين اند.اى ابو خالد ! به خدا سوگند ، نور امام در دل هاى مؤمنان ، از خورشيد فروزانِ روز ،تابناك تر است . به خدا سوگند ، آنان ، دل هاى مؤمنان را روشن مى دارند و خدا ، نورِ آنان را از هر كس كه بخواهد ، باز مى دارد تا دل هايشان تاريك شود. اى ابو خالد! به خدا سوگند ، هيچ بنده اى با ما دوستى نمى ورزد و ولايت ما را نمى پذيرد ، جز آن كه خداوند ،دلش را پاك مى سازد. بر پايه اين سخن ، امام به سانِ مهرى تابان است كه فروزنده تر از خورشيدِ محسوس ، بر باطنِ نامحسوس جهان ، نورْافشانى مى كند و به ملكوت آسمان ها و زمين و ضمير انسان هاى باايمان ، روشنايى مى بخشد . اين نور ، نه تنها راه سير و سلوك را به آنان مى نمايانَد ، بلكه تا رسيدن به مقصد ، سالك را همراهى مى كند . به سخن ديگر ، چنان كه خورشيد محسوس ، افزون بر روشنايى ، تكوينا در تكامل مادّى انسان مؤثّر است ، خورشيد معنوى امام نيز علاوه بر راه نمايى تشريعى ، تكوينا در تكامل معنوى انسان ، تأثير دارد .

[١] . تغابن : آيه ٨ .[٢] . الكافى : ج ١ ص ١٩٤ ح ١ ، تفسير القمّى : ج ٢ ص ٣٧١ ، مختصر بصائر الدرجات : ص ٩٦ ، تأويل الآيات : ج ٢ ص ٦٩٦ ح ٢ ، بحار الأنوار : ج ٢٣ ص ٣٠٨ ح ٥ .[٣] . خلافت و ولايت ، محمدتقى شريعتى : ص ٣٨٠ .[٤] . الميزان فى تفسير القرآن : ج ١ ص ٢٧٢ . نيز ، ر . ك : ترجمه تفسير الميزان : ج ١ ص ٣٧٥ .[٥] . براى توضيح بيشتر ، ر . ك: رهبرى در اسلام ، محمّد محمّدى رى شهرى : ص ٢٣ (رهبرى باطنى).[٦] . الأمالى ، مفيد : ص ١١٥ ح ٨ ، بحار الأنوار : ج ٢٧ ص ١٩٢ ح ٤٩ .[٧] تهذيب الأحكام : ج٦ ص٩٩ ص١٧٧ .[٨] المحاسن : ج١ ص١٣٣ ح١٦٥ ، بحار الأنوار : ج٢٧ ص٩٠ ح٤٢ .