حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٤

سه دسته از آنها اشاره مى كنيم : دسته اوّل ، رواياتى كه بر نقش ذكر در آفت زدايى و سالم سازى قلب تأكيد دارند ؛ مانند آنچه از امام على عليه السلام نقل شده است : ذِكرُ اللّه ِ مَطرَدَةٌ لِلشَّيطانِ . [١] ياد كردنِ خدا ، راندن شيطان است . ذِكرُ اللّه ِ رَأسُ مالِ كُلِّ مُؤمِنٍ ، و رِبحُهُ السَّلامَةُ مِنَ الشَّيطانِ . [٢] ياد خدا ، سرمايه هر مؤمن است و سود آن ، به سلامت ماندن از شيطان است . ذِكرُ اللّه ِ دَواءُ أعلالِ النُّفوس . [٣] ياد خدا ، دواى درد جان هاست . يا مَنِ اسمُهُ دَواءٌ و ذِكرُهُ شِفاءٌ ! [٤] اى آن كه نامش دواست و يادش شفا ! دسته دوم ، احاديثى كه ياد خدا را موجب شرح صدر و نورانى شدن دل و انديشه ، و ايجاد حيات و حواسّ باطنى ، و رشد و تكامل معنوى معرفى مى كنند ؛ مانند سخنان امام على عليه السلام در اين باره : إِنَّ اللّه َ ـ سُبحانَهُ وتَعالى ـ جَعَلَ الذِّكرَ جلاءً لِلقُلوبِ ، تَسمَعُ بِهِ بَعدَ الوَقرةِ ، و تُبصِرُ بِهِ بَعدَ العِشوَةِ ، و تَنقادُ بهِ بَعدَ المُعانَدَةِ . [٥] خداى سبحان ، ذكر را جلاى دل ها كرد كه [گوش] پس از سنگينى ، بدان مى شنود و[ديده] پس از نابينايى ، بِدان مى بيند و پس از لجاجت ، با آن [در برابر خدا ]رام