حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٤

تحليلى درباره نقش خودشناسى در خداشناسى

از نگاه قرآن كريم ، در آفرينش انسان ، نشانه ها و دلايل روشنى براى خداشناسى وجود دارد كه هر كس اهل لجاجت نباشد و بخواهد از راه دليل و برهان ، حقايق هستى را بپذيرد ، مى تواند با دقّت در حكمت هاى وجودِ خود ، با آفريدگار جهان و حقيقة الحقايق ، آشنا شود : «وَ فِى خَلْقِكُمْ وَ مَا يَبُثُّ مِن دَابَّةٍ ءَايَـتٌ لِّقَوْمٍ يُوقِنُونَ. [١] و در آفرينش شما و جنبندگانى كه پراكنده است ، نشانه هايى براى اهل يقين است» . «وَ فِى الْأَرْضِ ءَايَـتٌ لِّلْمُوقِنِينَ وَ فِى أَنفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ . [٢] ودر زمين، براى اهل يقين ، نشانه هايى [متقاعد كننده] است ، و در خودِ شما ؛ مگر نمى بينيد؟» . «سَنُرِيهِمْ ءَايَـتِنَا فِى الْأَفَاقِ وَ فِى أَنفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ . [٣] به زودى، نشانه هاى خود را در كرانه ها[ى هستى] و در خودشان به آنان نشان خواهيم داد تا برايشان روشن شود كه او حقّ است» . اين آيات ، تصريح مى كنند كه نه يك دليل و نشان ، بلكه دليل ها و نشانه هاى