١١٠١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اى على ! خداوند ، جز به من و سپس به تو ، شناخته نشده است . هر كس ولايت تو را انكار كند ، ربوبيّت خداوند را انكار كرده است .

١ / ٣

فطرت توحيدى

قرآن

«پس روى خود را با گرايش تمام به حق ، به سوى اين دين كن، با همان سرشتى كه خدا مردم را بر آن سرشته است. آفرينش خداوند ، تغييرپذير نيست. اين است همان دين پايدار ؛ ولى بيشتر مردم نمى دانند» .

«اين است نگارگرى الهى؛ و كيست خوش نگارتر از خدا؟ و ما او را پرستندگانيم» .

«در حالى كه گروندگان خالص به خدا باشيد؛ نه شريك گيرندگان [ براى ]او . و هر كس به خدا شرك ورزد ، چنان است كه گويى از آسمان فرو افتاده و مرغان [ شكارى ]او را رُبوده اند ، يا باد ، او را به جايى دور افكنده است» .

«و اگر از آنها بپرسى: «چه كسى آسمان ها و زمين را آفريده است؟ مسلّماً خواهند گفت: «خدا» . بگو: «ستايش ، از آنِ خداست ، ولى بيشترشان نمى دانند»» .

حديث

١١٠٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر مولودى ، بر فطرت [توحيدى] متولّد مى شود تا آن كه زبان بگشايد [١] ] و به رشد برسد] . چون زبان گشود ، يا شاكر مى شود و يا كافر .

[١] . مقصود از زبان گشودن در اين روايت و روايت هاى بعدى ، رشد عقلى و قدرت تشخيص حق و باطل است .