٨١٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو گروه از امّت من هستند كه خداوند ، آنان را به زبان هفتاد پيامبر ، لعنت كرده است : قدريه و مرجئه ؛ همانان كه مى گويند : ايمان ، اقرار است و عمل در آن نيست .

٨٢٠.صحيح البخارى ـ به نقل از ابو جمره نصر بن عمران ضبعى ـ: من با ابن عبّاس مى نشستم و او مرا روى تخت خود مى نشانيد . او به من گفت : نزد من بمان تا سهمى از اموالم را براى تو قرار دهم . من دو ماه نزد او ماندم . روزى گفت : چون هيئت نمايندگىِ عبد القيس نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند ، فرمود : «چه قومى هستيد» يا : «چه هيئتى هستيد ؟». گفتند : بنى ربيعه . فرمود : «خوش آمديد ! شرمنده و پشيمان نباشيد!» . گفتند : اى پيامبر خدا ! با وجود اين تيره از كفّار مُضَر در بين ما و تو ، فقط در ماه حرام مى توانيم نزد تو بياييم . پس دستور قاطعى به ما بده كه آن را به اطّلاع مردم خود برسانيم و با انجام دادن آن ، به بهشت برويم . و از پيامبر خدا درباره [ظروف] آشاميدنى ها پرسيدند . پيامبر صلى الله عليه و آله آنان را به چهار چيز فرمان داد و از چهار چيز ، نهى كرد . آنان را به ايمان داشتن به خداى يگانه فرمان داد و فرمود : «آيا مى دانيد ايمان به خداى يگانه چيست ؟». گفتند : خدا و پيامبرش داناترند . فرمود : «گواهى دادن به اين كه معبودى جز خداى يكتا نيست ، و محمّد ، فرستاده خداست ، و گزاردن نماز ، و دادن زكات ، و گرفتن روزه ماه رمضان ، و اين كه خمس غنايم را بپردازيد» .

٨٢١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سه چيز است كه در هر كس وجود داشته باشد ، نه او از من است و نه من از اويم : دشمنى با على عليه السلام ، كينه توزى با اهل بيتم ، و اين كه كسى بگويد : ايمان فقط گفتار است . [١]

[١] يعنى : كردار ، جزئى از ايمان نيست و ايمان ، به اقرار زبانى منحصر مى شود .