علِیّ‌بن‌ابِی‌حمزه امروز از دنِیا رفت و نکِیر و منکر از او راجع به ائمه علِیهمالسّلام پرسِیدند. او بعد از نام موسِی‌بن‌جعفر ساکت شد و نتوانست جواب دهد؛ آن دو ملک چنان با گرز آتشِین بر سرش زدند که اِین صدا شرق و غرب عالم را پُر کرد.[١] و[٢]

[١]. جهت اطلاع بِیشتر پِیرامون علِیّ‌بن‌ابِی‌حمزۀ بطائنِی، رجوع شود به روح مجرد، ص ٢٢٣.

[٢]. مناقب (ابن‌شهر‌آشوب) ج ٤، ص ٣٣٧:

«الحسنُ بنُ علِیّ الوَشّاءُ قال: دعانِی سِیّدِی الرّضا علِیه السّلامُ بمَروَ؛ فقالَ: ِیا حسن! ماتَ علِیُّ بنُ أبِی ‌حمزةَ البَطائِنِی فِی هذا الِیوم و أُدخِلَ فِی قبرِهِ السّاعةَ و دخلا علِیه مَلَکا القبرِ فسألاهُ: ”مَن ربُّک؟“ فقالَ: ”اللَه.“ ثُمّ قالا: ”من نبِیُّک؟“ فقالَ: ”محمّد.“ فقالا: ”من ولِیُّک؟“ فقالَ: ”علِیّ بنُ أبِی‌ طالب.“ قالا: ”ثُمّ مَن؟“ قالَ: ”الحسن.“ قالا ”ثُمّ من؟“ قالَ: ”الحسَِین.“ قالا: ”ثُمَّ من؟“ قالَ: ”علِیُّ بنُ الحسَِین.“ قالا: ”ثُمّ من؟“ قالَ: ”محمّدُ بنُ علِی.“ قالا: ”ثمّ من؟“ قالَ: ”جعفرُ بنُ محمّد.“ قالا: ”ثمّ من؟“ قالَ: ”موسَِی بنُ جعفر.“ قالا: ”ثمّ من؟“ فلَجلَجَ فزَجَراهُ و قالا: ”ثمّ من؟“ فسَکَت فقالا لَه ”أفَموسَِی بنُ جعفرٍ أَمَرک بهذا؟!“ ثمّ ضرباهُ بمِقمَعَةٍ مِن نارٍ فألهَبا علِیه قبرَه إلِی ِیومِ القِیامَةِ.

فخرجتُ من عندِ سِیّدِی فأرَّختُ ذلک الِیومَ؛ فما مضَتِ الأِیامُ حتِّی وَرَدَت کتبُ الکوفِیِّینَ بمَوتِ البَطائِنِیّ فِی ذلک الِیَومِ و أنّه دخَل قبرَه فِی تلک السّاعةِ.»

ترجمه: «حسن‌بن‌وَشّاء مِی‌گوِید: سِید و آقاِیم امام رضا علِیهالسّلام مرا در مرو دعوت نمود؛ سپس فرمود:

اِی حسن، علِیّ‌بن‌ابِی‌حمزۀ بطائنِی امروز از دنِیا رفت و در اِین ساعت داخل در قبر شد و نکِیر و منکر بر او وارد شده و پرسِیدند: ”پروردگارت کِیست؟“ گفت: ”الله.“ سپس گفتند: ”پِیامبرت کِیست؟“ گفت: ”محمد.“ گفتند: ”ولِیّت کِیست؟“ گفت: ”علِیّ‌بن‌ابِی‌طالب.“ گفتند: ”بعد از او ولِیّت کِیست؟“ گفت: ”حسن.“ گفتند: ”بعد از او کِیست؟“ گفت: ”حسِین.“ گفتند: ”بعد از او کِیست؟“ گفت: ”علِیّ‌بن‌حسِین.“ گفتند: ”بعد از او کِیست؟“ گفت: ”محمد‌بن‌علِی.“ گفتند: ”بعد از او کِیست؟“ *