رسالۀ عمرۀ مفرده - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٣٦ - انطباق امر و نهِی شارع با حقاِیق عالم تکوِین (ت)

وقتِی مهِیاِی نماز اِیستاده بود، ِیک‌دفعه صداِی تکبِیر بلندِی از آسمان و زمِین به گوشش رسِید و از شدت فزع بر روِی زمِین افتاد؛ دراِین‌حال که هم از نماز بازماند و هم از فِیض تشِیِیع محروم گشت، متوجه شد که عجب فضِیلتِی را از دست داده است![١]

آخر اِی بدبخت، تو تشِیِیع امامزمانت را براِی دو رکعت نماز کنار مِی‌گذارِی و همه‌چِیز را از دست مِی‌دهِی؟! گرچه نمِی‌توان گفت که همۀ افرادِی که براِی تشِیِیع رفته‌اند اهل فهم بوده‌اند، ولِی او متوجه نشد که ِیک قدم پشت جنازۀ امام علِیهالسّلام حرکت کردن از هزار سال نماز خواندن بالاتر است. کسِی که اهل فهم است و نور علم به قلبش تابِیده است، به‌محض اِینکه امام علِیهالسّلام در وقت نماز او را طلب مِی‌کند، نماز را رها کرده و به‌دنبال نداِی امام علِیهالسّلام که اهمّ است مِی‌رود و نماز را در وقت دِیگرِی مِی‌خواند؛ اِین روش صحِیح است.

در اِینجا دِیگر نمِی‌توان گفت که اِین نماز سعِیدبن‌مسِیّب مستحب است؛ منتها ادراک اِین مطلب فهم مِی‌خواهد و اِین فهم همان «العلمُ نورٌ ِیقذِفُه اللهُ فِی قلبِ مَن ِیشاءُ»[٢] است که او از آن محروم است.

انطباق امر و نهِی شارع با حقاِیق عالم تکوِین (ت)

بر اِین اساس در بحث از عمره نِیز تکرار آن کراهت پِیدا مِی‌کند و در مرتبۀ دوم قرار مِی‌گِیرد.[٣]

[١]. رجال الکشِی، ص ١١٧.

[٢]. مصباح الشرِیعه، ص ١٦.

ترجمه: «علم نورِی است که خداوند آن را در قلب هرکس که بخواهد قرار مِی‌دهد.» (محقق)

[٣]. تلمِیذ: در هر ِیک ماه باِید حدّاقل ده روز بِین دو عمره فاصله باشد، ولِی بِین دو ماه حتِی اگر ِیک روز هم فاصله باشد اشکال ندارد؛ آِیا خصوصِیت ِیک ماه تغِیِیرِی در اِین حکم نمِی‌دهد؟ به اِین معنا که اگر عمره در روز آخر شعبان انجام شود، تکرار آن در اواِیل ماه رمضان اشکال داشته باشد.

استاد: چنِین تخصِیصِی در رواِیات وارد نشده و حکم به‌طورکلِی است. اگر شما در هر ماهِی *