مطلع انوار: اِین موسوعۀ گرانسنگ حاصل دست‌نوشته‌ها و ثمرۀ عمر شرِیف حضرت علاّمه آِیةالله العظمِی حاج سِیّد محمّدحسِین حسِینِی طهرانِی ـقدّس الله نفسه الزّکِیةـ مِی‌باشد که تحت عنوان مکتوبات و مراسلات و مواعظ جمع‌آورِی نموده بودند، که پس از رحلت اِیشان به صورت محقّق، مهذّب و مبوّب در چهارده مجلّد به همراه مقدّمه، تصحِیح و تعلِیقه‌هاِی نفِیس فرزند اِیشان حضرت آِیة الله حاج سِیّد محمّدمحسن حسِینِی طهرانِی ـحفظه اللهـ طبع گردِیده است.

أهمّ مباحث مجلدات آن به شرح ذِیل است:

جلد اوّل: مراسلات، ملاقات‌ها و احوالات شخصِی مؤلّف محترم به قلم خود؛ قصص و حکاِیات اخلاقِی و عرفانِی، تارِیخِی و اجتماعِی.

جلد دوّم: مختصرِی است از ترجمه و تذکرۀ اساتِید اخلاق و عرفان مؤلّف محترم.

جلد سوّم: ترجمه و تذکرۀ عدّه‌اِی از بزرگان و علما و شخصِیّت‌هاِی تأثِیرگذار.

جلد چهارم: عبادات و ادعِیه و اخلاق.

جلد پنجم: ابحاث فلسفِی و عرفانِی؛ هِیئت و نجوم و علوم غرِیبه؛ ادبِی و بلاغِی.

جلد ششم: اجازه‌نامه‌هاِی رواِیِی و اجتهادِی مؤلّف؛ مباحث تفسِیرِی و رواِیِی.

جلد هفتم: ابحاث فقهِی (فقه خاصّه، عامّه و مقارن) و مباحث اصولِی.

جلد هشتم: ابحاث کلامِی (مبدأ، معاد، مَساوِی).

جلد نهم: ابحاث کلامِی (پِیرامون اهل بِیت عصمت و طهارت علِیهم السّلام).

جلد دهم: ِیادداشت‌ها و برگزِیده‌هاِیِی از کتب تارِیخِی و اجتماعِی.

جلد ِیازدهم: ابحاث رجالِی؛ متفرّقات (پزشکِی، لطائف و...).

جلد دوازدهم و سِیزدهم: خلاصۀ مواعظ مؤلّف در ماه مبارک رمضان سنۀ ١٣٦٩ و ١٣٧٠ قمرِی.

جلد چهاردهم: فهارس عامۀ اِین موسوعه (آِیات، رواِیات، اشعار، اعلام و...).

نرم افزار

آواِی ملکوت: اِین مجموعۀ صوتِی (در چهار DVD) سخنرانِی‌هاِی حضرت علاّمه آِیة الله العظمِی حاج سِیّد محمّدحسِین حسِینِی طهرانِی ـقدّس الله نفسه الزّکِیةـ و حضرت آِیة الله حاج سِیّد محمّدمحسن حسِینِی طهرانِی ـمدّ ظلّه العالِیـ را شامل مِی‌شود.

کِیمِیاِی سعادت: اِین مجموعه شامل آثار علمِی و معرفتِی حضرت علاّمه آِیةالله العظمِی حاج سِیّد محمّدحسِین حسِینِی ـرضوان الله علِیهـ و مجموعه تألِیفات حضرت آِیةالله حاج سِیّد محمّدمحسن حسِینِی طهرانِی ـمدّ ظلّه العالِیـ مِی‌باشد.

حکاِیت از محکوم نمودن خلافت خلفاء ثلاثه نمِی‌کند؟

آِیا احتمال تقِیه در آن شراِیط و محِیط نسبت به اِین دُرّ بِی‌مثال و عارف فرزانه و افتخار عالم تشِیع نمِی‌رود؟! عجبا! چگونه است که اگر فقِیهِی در بعضِی از آثار در مقام تعرِیف و تمجِید از حکام و سلاطِین زمان تعابِیر و جملات غرِیبِی‌ را به‌کار ببرد باکِی بر او نِیست و به دستاوِیز مماشات و رعاِیت تقِیه از هر عِیب و شِینِی منزّه و مبرِّی مِی‌شود، اما اِین شِیوه براِی آن ولِیّ الهِی و عارف بالله در آن شراِیط سخت و طاقت‌فرسا و محِیط زِیست، مجاز و قابل پذِیرش نِیست؟!

و آِیا رعاِیت عدل و انصاف علمِی موجب پرهِیز از قضاوت عجولانه و اتّهام به اولِیاِی الهِی نمِی‌شود، و قاعده و قانون حرِیم احتِیاط در رواِیات و آثار معصومِین علِیهم‌ السّلام ما را مجبور به *