علِی‌کلّ‌حال، ملاک استحباب دروقتِی که امام علِیهالسّلام به‌طورکلِی مِی‌فرماِید: «لا تُسَلِّم علِی مَن فِی الحمّام و لا تُسَلِّم علِی المُصَلِّی»،[١] وجود ندارد و اِین حکم دربارۀ تمام افراد در هر حمامِی که باشند، و همچنِین دربارۀ تمام افرادِی که در حال نمازند، صادق است. در بحث تکرار عمره نِیز وقتِی امام علِیه السّلام مِی‌فرماِید «در هر ماه بِیش از ِیک بار عمرۀ مفرده انجام نده» بدون هِیچ امتِیازِی خطاب به تمام افراد است نه شخص راوِی؛ پس با چه ملاکِی استحباب أقلُّ ثواباً در اِین عمل توجِیه دارد؟

البته اگر در جاِیِی صورت‌مسئله ـمانند اِینکه شخص از کار خود در حمام فارغ شده باشد[٢] و ِیا اِینکه خطِیب براِی رفع خستگِی و آب خوردن سکتِی کرده

[١]. الکافِی، ج ٢، ص ٦٤٥:

«عن محمّدِ بنِ الحسِینِ، رَفَعَهُ، قالَ: کانَ أبو عبدِ اللهِ علِیهِ السّلامُ ِیقولُ: ”ثلاثةٌ لا ِیُسَلَّمونَ: الماشِی مع الجنازةِ و الماشِی إلِی الجُمُعَةِ و فِی بِیتِ الحمامِ‌.“»

ترجمه: «محمد‌بن‌حسِین مرفوعاً رواِیت مِی‌کند که امام صادق علِیه السّلام مِی‌فرمود: ”به سه دسته سلام داده نشود: کسِی که در حال تشِیِیع جنازه است، و کسِی که به‌سوِی نماز جمعه قدم برمِی‌دارد، و کسِی که در حمام است.» (محقق)

الخصال، ج ٢، ص ٤٨٤:

«عن مسعدةَ بنِ صدقةَ عن جعفرِ بنِ محمّدٍ عن أبِیهِ علِیه السّلامُ، قالَ: ”لا تُسَلِّموا علَِی الِیهودِ... و لا علَِی الّذِی فِی الحمّامِ و... .“»

ترجمه: «از مسعدة‌بن‌صدقه از امام صادق علِیه السّلام از پدرش امام باقر علِیه السّلام رواِیت شده است که فرمود: ”به ِیهود سلام نکنِید... و به کسِی که در حمام است سلام نکنِید و... .» (محقق)

[٢]. من لا ِیحضره الفقِیه، ج ١، ص ١١٨:

«قال عبدُالرحمنِ بنُ مُسلمٍ المعروفُ بسَعدانَ: کنتُ فِی الحمّامِ فِی البَِیتِ الأوسَطِ، فَدَخَلَ أبو الحسنِ موسَِی بنُ جَعفَرٍ عَلَِیه السّلامُ و عَلِیهِ إزارُ فوقَ النّورَة. قال: فَقالَ: ”السّلامُ علِیکم“، فَرَدَدتُ عَلِیهِ السّلامَ، و دَخلتُ‌ البَِیتَ الّذِی فِیه الحَوضُ، فاغتَسَلتُ و خَرَجتُ.»

ترجمه: «سعدان‌بن‌مسلم مِی‌گوِید: من در قسمت وسط حمام بودم که امام موسِی‌بن‌جعفر علِیه السّلام در‌ حالِی‌ وارد شد که بر نوره‌اِی که استعمال نموده بود ازارِی بسته بود و فرمود: ”السّلام علِیکم.“ *