رسالۀ عمرۀ مفرده - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٢٥ - مطلب اول حکم اولِیۀ فعل بدون لحاظ شراِیط خارجِی

در اِین بخش با توضِیح مسئلۀ حسن فعلِی و فاعلِی، اشکال اجتماع امر و نهِی در مواردِی نظِیر تکرار عمرۀ مفرده ـکه بسِیارِی آن را «أقلُّ ثواباً» دانسته‌اندـ برطرف مِی‌گردد.

آنچه در حلّ اِین مسئله به نظر مِی‌رسد آن است که ما با ملاحظۀ ِیک حکم، سه مطلب را در نظر مِی‌گِیرِیم:

مطلب اول: حکم اولِیۀ فعل بدون لحاظ شراِیط خارجِی

مطلب اول: نفس‌الفعل است بدون لحاظ شراِیط و ظروفِی که فعل در آن قرار مِی‌گِیرد. من‌باب‌مثال خود نماز فِی‌حدّ‌نفسه مورد رضاِی مولاست؛ لذا وارد است که: «الصّلاةُ خِیرُ موضوعٍ، فمن شاءَ أقلَّ و من شاءَ أکثَر.»[١] مثال دِیگر در مورد عمرۀ مفرده است که با صرف‌نظر از اِینکه مکرر باشد ِیا نه و بدون در نظر گرفتن ساِیر خصوصِیات، اِین عمل مطلوب شارع است؛ زِیرا عمره به‌خودِی‌ِ‌خود عبارت است از: «التبتُّلُ إلِی اللهِ و التّوجُّهُ إلِیه بِشَراشِرِ الوجود.»

در تمام عبادات ـمانند صوم و صلاة و صدقه که جنبۀ تبتّل دارندـ آنچه براِی صحت عمل، ملاک است و موجب استحسان مِی‌شود، نفس تقرب إلِی‌الله و لحاظ جنبۀ عبودِیت و ارتباط است. اِین ملاک در هرجا که باشد، آن عمل مستحب

[١]. مکارم الأخلاق، ص ٤٧٢.