رسالۀ عمرۀ مفرده - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٨٠ - وجود ادعِیۀ غِیرصحِیحه در صحِیفۀ سجادِیه با وجود اطلاع مدوِّنِ آن

وجود ادعِیۀ غِیرصحِیحه در صحِیفۀ سجادِیه با وجود اطلاع مدوِّنِ آن

مثل آن شخصِی که صحِیفۀ سجادِیۀ جامعه را تدوِین نموده و خود نسبت به دو مناجات منظومۀ «أ لَم تَسمَع بفضلِکَ ِیا مُنائِی» و «إلِیکَ ِیا ربِّ قد وَجَّهتُ حاجاتِی» مِی‌گوِید:

و نحنُ نورِدُهُما کذلکَ مع اعتقادِنا بِعَدَمِ صحّةِ نِسبَتِهِما إلِیهِ علِیهِ السّلامُ، لِما فِیهما مِن ضعفٍ فِی نَظمِهما و لَفظِهِما، و هو علِیهِ السّلامُ عَِینُ الفصاحةِ و منبعُ البلاغةِ. و قَد قَطَعَ السِّیدُ الأمِینُ بِفسادِ نِسبَتِهِما إلِیهِ علِیهِ السّلامُ فِی مقدّمةِ الصّحِیفةِ الخامسةِ و قالَ: «عُذرُ صاحبِ الصّحِیفةِ الرّابعةِ فِی إِیرادِهِما، عدمُ کمالِ معرفتِهِ باللسانِ العربِیِّ!»[١]

«ما با وجود آنکه اعتقاد به عدم صحت نسبت آن دو مناجات به امام علِیهالسّلام دارِیم ـچون در لفظ و نظم آنها ضعفِی وجود دارد که از امام علِیهالسّلام که چشمۀ فصاحت و منبع بلاغت مِی‌باشد، صادر نمِی‌گرددـ آنها را در اِینجا ذکر مِی‌کنِیم. و سِید محسن امِین در مقدمۀ صحِیفۀ خامسۀ خود، ِیقِین به فساد استناد آنها به امام علِیه السّلام نموده و گفته است: ”عذر (!) صاحب صحِیفۀ رابعه (مرحوم محدث نورِی) در آوردن اِین دو مناجات، عدم کمال معرفت او به زبان عربِی است.“»[٢]

تو که خود مِی‌گوِیِی منبع اِین دعا را ندِیدم و مِی‌دانِی که مجعول است، براِی چه آن را در صحِیفۀ سجادِیه مِی‌آورِی؟ چه معنا دارد که هزار شبهه اِیجاد کنِیم، درحالِی‌که به احتمال زِیاد دعاِی نقل‌شده من‌درآوردِی است؟!

آِیا علماِی ناقل رواِیت علِیّ‌بن‌ابِی‌حمزه پِیگِیرِی کرده‌اند که رِیشۀ اِین رواِیت به کجا مِی‌رسد، ِیا به‌صرف اِینکه جواز تکرار عمره در هر ده روز از حضرت موسِی‌بن‌جعفر علِیهماالسّلام نقل شده، آنها نِیز در کتب خود ذکر کرده‌اند؟! ما باِید

[١]. الصحِیفة السّجادِیة الجامعة، ص ٥١٦.

[٢]. جهت اطلاع بِیشتر رجوع شود به امام‌شناسِی، ج ١٥، ص ٨١.