در پاورقِی‌ کتاب اجتهاد و تقلِید اِین نکتۀ بسِیار دقِیق ذکر شده است که اهمِیت بعضِی از امور مستحب حتِی از واجبات بِیشتر است.[١] گرچه اِین مطلب به‌معناِی کنار گذاردن واجب نِیست، اما باِید حِیثِیتِی را که در اِین امور مستحب وجود دارد، در نظر گرفت و به دِید امرِی که رضا و نِیت شارع را متحقق مِی‌کند به آن نگرِیست، ولو اِینکه شارع به‌خاطر مصالحِی نمِی‌تواند آن را واجب کند. انسان باِید متوجه اهمِیت اِین نوع عبادات باشد و آن امور را به خوردن پنِیر با گردو ِیا پاِی راست را در مسجد و پاِی چپ را در بِیت‌الخلا گذاشتن، شبِیه نداند.

رواِیت شده است که هِیچ مستحبِی را به‌صرف استحبابش ترک نکنِید، چراکه ممکن است رضاِی شارع در اتِیان آن باشد؛ و هِیچ مکروهِی را به‌صرف کراهت و عدم حرمتش انجام ندهِید، چراکه ممکن است کراهت پروردگار در انجام همان مورد باشد.[٢]

[١]. رسالۀ اجتهاد و تقلِید، ص ١٣٤.

[٢]. کمال الدِّین و تمام النّعمة، ج ١، ص ٢٩٦:

«عن محمّدِ بنِ مُسلمٍ، عن أبِی‌ جعفرٍ محمدِ بن علِیٍّ الباقرِ، عن أبِیهِ علِیِّ بنِ الحسِینِ، عن أبِیهِ الحسِینِ بنِ علِیٍّ، عن أبِیهِ أمِیر ِالمؤمنِینَ علِیهم السّلامُ أنَّه قالَ: ”إنّ اللهَ تبارکَ و تعالِی أخفِی أربعةً فِی أربعةٍ: أخفِی رضاهُ فِی طاعتِهِ، فلا تَستَصغِرَنَّ شَِیئًا مِن طاعتِهِ فرُبَّما وافَقَ رضاهُ و أنتَ لا تَعلمُ؛ و أخفِی سخَطَهُ فِی معصِیتِهِ فلا تَستَصغِرَنَّ شِیئًا مِن معصِیتِهِ فرُبّما وافَقَ سخطَهُ و أنت لا تعلمُ؛ و أخفِی إجابتَهُ فِی دعوَتِه فلا تَستَصغِرَنَّ شِیئًا مِن دعائِهِ فرُبّما وافَقَ إجابتَهُ و أنتَ لا تعلَمُ؛ و أخفِی ولِیَّهُ فِی عبادِهِ فلا تَستَصغِرَنَّ عَبدًا مِن عَبِیدِ اللهِ فرُبّما ِیکونُ ولِیَّهُ و أنت لا تعلمُ.“»

ترجمه: «محمد‌بن‌مسلم از امام باقر از پدرش امام سجاد از پدرش امام حسِین از پدرش امِیر‌المؤمنِین علِیهم السّلام رواِیت مِی‌کند که فرمود: ”خداوند متعال چهار چِیز را در چهار چِیز مخفِی نموده است: رضاِیت خود را در اطاعت و بندگِی خود مخفِی نموده است؛ پس چِیزِی از اطاعتش را کوچک *