تختّم بالِیمِین از علامات مؤمن است؛[١] نشانه‌اِی است که او در راستاِی اِین مکتب حرکت مِی‌کند، و لذا قبل از اِینکه معاوِیه انگشتر در دست چپ کند، پِیغمبر و امِیرالمؤمنِین و امام حسن علِیهمالسّلام انگشتر را فقط در دست راست قرار مِی‌دادند[٢]

[١]* «قالَ [رسولُ اللهِ] صلِّی اللهُ علِیهِ و آلِهِ و سلَّمَ: ”إذا أکَلَ أحدُکُم فَلِیَأکُل بِِیَمِینِهِ، و إذا شَرِبَ فَلِیَشرَب بِِیَمِینِهِ؛ فإنّ الشَِّیطانَ ِیأکُلُ بِشِمالِهِ و ِیَشرَبُ بِشِمالِه.»

ترجمه: «رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم فرمودند: ”هنگامِی که فردِی از شما غذا مِی‌خورد، با دست راست بخورد و هنگامِی که مِی‌آشامد، با دست راست بِیاشامد؛ چراکه شِیطان با دست چپ مِی‌خورد و با دست چپ مِی‌آشامد.» (محقق)

الکافِی، ج ٦، ص ٢٧٢:

«عن أبِی‌بصِیرٍ عن أبِی ‌عبدِ ‌اللهِ علِیهِ السّلامُ، قال: ”لا تَأکُل بِالِیَسارِ و أنتَ تَستَطِیعُ.“»

ترجمه: «ابوبصِیر از امام صادق علِیه السّلام رواِیت مِی‌کند که فرمود: ”تا مِی‌توانِی با دست چپ غذا مخور.“» (محقق)

[١١٣]. کتاب ‌المزار (مفِید) ص ٥٣؛ الإقبال، ج ٣، ص ١٠٠. اربعِین در فرهنگ شِیعه، ص ٧٧:

«در کتاب اقبال، سِید‌بن‌طاووس با اسنادش به ابِی‌جعفر طوسِی، و او با اسنادش به امام حسن عسکرِی علِیه‌السّلام رواِیت مِی‌کند که آن حضرت فرمودند:

علاماتُ المؤمنِ خمسٌ: صلاةُ [صلواتُ] إحدِی و خمسِینَ، و زِیارةُ الأربعِینَ، و التَّخَتُّمُ بِالِیَمِینِ [فِی الِیَمِینِ]، و تَعفِیرُ الجَبِینِ، و الجَهرُ بِبسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحِیمِ.

”نشانه‌هاِی مؤمن پنج چِیز است؛ اول: نماز پنجاه‌و‌ِیک رکعت (واجب و نافله در طول شبانه‌روز)؛ دوم: زِیارت اربعِین حضرت سِیدالشّهدا علِیه‌ السّلام؛ سوم: انگشتر در دست راست نمودن؛ چهارم: پِیشانِی بر خاک گذاردن؛ پنجم: بلند گفتن بسم الله الرّحمن الرّحِیم در نمازهاِی جهرِیه (صبح، مغرب و عشاء).“»

[٢]. الکافِی، ج ٦، ص ٤٦٩ و ٤٧٠؛ المناقب (ابن‌شهرآشوب) ج ٣، ص ٣٠٢ (به‌نقل از محاضرات ‌الأدباء):

«کانَ النّبِیُّ صلَِّی اللهُ علِیهِ و آلِهِ و سلَّمَ و أصحابُهُ ِیَتَخَتَّمونَ فِی أِیمانِهِم، و أوّلُ مَن تخَتَّمَ فِی ِیَسارِهِ مُعاوِیَةُ.»

ترجمه: «رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم و اصحاب آن حضرت انگشتر را در دست راستشان مِی‌کردند، و اولِین کسِی که انگشتر در دست چپ خود نمود، معاوِیه بود.» (محقق)

ربِیع‌ الأبرار و نصوص‌ الأخبار، ج ٤، ص ٤٣٩. المناقب، ج ٣، ص ٣٠٢: *