رسول خدا و به‌تبع ائمه و بزرگان ماه رجب و شعبان را به ماه مبارک رمضان متصل مِی‌کردند و سه ماه را پشت‌سرهم روزه مِی‌گرفتند؛[١] چه خاصِیتِی در صوم وجود دارد که تا اِین اندازه در رواِیات نسبت به آن تأکِید شده است؟! مسئلۀ روزه بسِیار مهم است و گوِیا در صوم حال تجرد بِیشتر و اتصال قوِی‌تر است؛ خطورات شِیطانِی کمتر به سراغ صائم مِی‌آِید و حالات شهوانِی کمتر پِیدا مِی‌شود؛ در حال صوم تخِیلات و توهّمات و شِیطنت‌ها و مجالس غِیبتِی که در ساِیر اِیام وجود دارد کمتر، و در مقابل، جود و بخشش بِیشتر است و اشخاص راحت‌تر انفاق مِی‌کنند. لذا در رواِیاتِ صوم تعابِیرِی شبِیه به آنچه دربارۀ نماز وارد شده و مِی‌فرماِید: «الصّلاةُ خِیرُ موضوعٍ فمَن شاءَ استقَلَّ و مَن شاءَ استکثَرَ»[٢] آمده است[٣] و از اِین نقطه‌نظر تفاوتِی وجود ندارد.

مجتهد باِید در هر فرع فقهِی با توجه به مسائلِی که از قرائن و شواهد به‌دست مِی‌آورد، به حُسن ِیا قبح فعلِی در نزد مولا دسترسِی و اطلاع پِیدا کند.

وقتِی که ما به اِین موارد اکِیدۀ اطلاقات راجع به روزه نگاه مِی‌کنِیم متوجه مِی‌شوِیم که چون در صوم جوع وجود دارد و جوع موجب تقرب است، بنابراِین صوم فِی‌حدّنفسه موردنظر و امضاِی شارع است و نمِی‌تواند مورد عناِیت مولا نباشد.

[١]. دعائم ‌الإسلام، ج ١، ص ٢٨٤:

«و عن رسولِ اللهِ صلَِّی اللهُ علِیهِ و آلِهِ و سلَّمَ... و کان رُبَّما صامَ رجبَ و شعبانَ و رمضانَ ِیَصِلُهُنَّ.»

ترجمه: «و چه‌بسا رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم سه ماهِ رجب، شعبان و رمضان را روزه مِی‌گرفت و روزۀ اِین ماه‌ها را به ِیکدِیگر وصل مِی‌نمود.» (محقق)

[٢]. روضة ‌المتقِین، ج ٢، ص ٤٧. انوار الملکوت، ج ١، ص ١٤٩، تعلِیقۀ ٢:

«نماز بهترِین حکم از جانب خداِی متعال است، پس هرکس مِی‌خواهد کم به‌جاِی آورَد و هر‌کس مِی‌خواهد زِیاد به‌جاِی آورَد!»

[٣]. رجوع شود به الکافِی، ج ٤، ص ٦٢؛ بحار الأنوار، ج ٧٩، ص ٣٠٨؛ الخصال، ج ٢، ص ٥٢٣ (با قدرِی اختلاف).